ยามรอยกระบี่ปรากฏ มันดูคดเคี้ยวเอียงเบี้ยว ทั้งยังชี้ไปยังที่ว่างเปล่า
ทว่าทุกอณูผิวหนังและทุกเสี้ยวดวงวิญญาณทั่วร่างของเซี่ยเฉาเซิง ล้วนกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง
กระบี่นี้หลบไม่พ้น!
ราวกับมันคำนวณทางหนีทั้งหมดของเขาไว้แล้ว
“เจ้า...”
เซี่ยเฉาเซิงเบิกตาจนแทบถลน คำรามลั่นพร้อมกับตำราหยกในมือที่ระเบิดตูม กลายเป็นม่านน้ำขวางอยู่เบื้องหน้า ขณะเดียวกันร่างของเขาก็ถอยกรูด ผิวน้ำใต้เท้าระเบิดขึ้นเป็นกำแพงสูงสิบจั้ง
“ฉึก”
เสียงเบา ๆ ดังขึ้น ราวกับผ้าไหมบางถูกกรีดขาด
ม่านน้ำแยกออกเป็นสองส่วน กำแพงน้ำพังครืนลงมา
ลำแสงกระบี่คดเคี้ยวนั้นราวกับปรสิตที่เกาะติดกระดูก พุ่งแทงเข้าไปในบาดแผลเก่าบนอกของเขา
“พรวด!”
เซี่ยเฉาเซิงกระอักเลือดออกมาทันที
เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนว่า รากฐานมหาวิถีที่ตนบำเพ็ญมานับพันปี ถูกกระบี่นี้เจาะทะลุจนสิ้น
หนี!
เหลือเพียงความคิดเดียวนี้เท่านั้น
เขาไม่สนใจศักดิ์ศรีอีกต่อไป เผาผลาญโลหิตแท้ประจำชีวิต แปรเป็นลำแสงโลหิตอันริบหรี่ พุ่งทะลวงมิติและหลบหนีไปทางทิศตะวันตกอย่างสุดชีวิต
ความเร็วเหนือกว่าตอนมาไกลนัก
หยางเฉิงเหลือบมองหยดโลหิตบนปลายกระบี่ที่ยังไม่ทันแข็งตัวดี ก่อนสะบัดมันทิ้งลงแม่น้ำตามใจ
ตรงจุดที่หยดเลือดตกลงไป ผืนน้ำพลันส่งเสียงฉ่า ไอขาวลอยขึ้นมา ปลาตัวอ้วนหลายตัวพลิกท้องลอยขึ้นผิวน้ำ
เขาก้าวออกไปหนึ่งก้าว ร่างก็หายวับไปจากที่เดิม
การไล่ล่าสังหารระยะหมื่นลี้ เริ่มต้นขึ้นนับแต่นี้
จากเขตตะวันออกสู่แดนประจิม ขุนเขาค่อย ๆ ซีดจาง ไอน้ำในอากาศก็ลดน้อยลง
เซี่ยเฉาเซิงไม่รู้แล้วว่าตนเผาผลาญต้นกำเนิดไปมากเพียงใด รูปร่างซูบผอม ใบหน้าเหี่ยวแห้ง ผมเผ้ายุ่งเหยิง ไหนเลยยังเหลือสง่าราศีของประมุขสำนักทะเลครามอยู่แม้แต่น้อย
บาดแผลกระบี่บนอกไม่เพียงไม่อาจสมาน หากยังมีเจตจำนงกระบี่สายหนึ่งฝังแน่นคอยกัดกร่อน บั่นทอนพลังชีวิตของเขาอย่างต่อเนื่อง
เขารู้สึกว่าดวงวิญญาณของตนเป็นดั่งก้อนน้ำแข็งที่ถูกตากแดดแผดเผา กำลังละลายหายไปอย่างรวดเร็ว
“ใกล้แล้ว ใกล้แล้ว! ผ่านหุบผามังกรร่วงข้างหน้าไป ก็จะถึงสถานีพักม้าของราชวงศ์แผ่นดินกลางที่ตั้งอยู่ในแดนประจิม คนของราชวงศ์ต้องมีวิธีช่วยแน่”