“ท่านอาจารย์”
เสวียนเจินเอ่ยขึ้นอย่างยากลำบาก “หยางเฉิงผู้นั้นแตะถึงธรณีประตูแห่งความปั่นป่วนปฐมกาลแล้ว ทั้งยังฝึกกระบี่ตัดมรรคสำเร็จ หากปล่อยเวลาให้เขาเติบโต วันหน้าต้องกลายเป็นภัยใหญ่หลวงต่อแดนเซียนของเราแน่
ขอท่านอาจารย์โปรดลงมือ ฉวยโอกาสที่ปีกของเขายังไม่แข็งกล้า บุกถล่มพิภพหงเหมิงให้ราบ เพื่อกำจัดภัยร้ายในภายหน้า!”
“ความปั่นป่วนปฐมกาลหรือ? เขายังห่างไกลนัก”
เซียนจุนจิ่วเสวียนส่ายหน้า “เขาเพียงอาศัยวิธีลัด ยืมพลังศรัทธาจากสรรพชีวิตทั้งพิภพมาฝืนสำแดงลักษณะบางประการของความปั่นป่วนปฐมกาลเท่านั้น
ห่างจากการเอ่ยวาจาแล้วกฎเกณฑ์เป็นไปตามนั้น กับการหลอมรวมมรรคและกายา ยังไกลราวฟ้ากับดิน”
แม้กล่าวเช่นนั้น แววเย็นชาและใคร่รู้ก็ยังวาบผ่านดวงตาของนาง
“แต่มรรคาแห่งเพลิงสืบทอดนั้นกลับน่าสนใจไม่น้อย ใช้ไอขุ่นมัวแห่งโลกีย์และความคิดเพ้อฝันของสรรพชีวิตเป็นรากฐาน ถึงกับทำร้ายมหาวิถีไท่อี่ได้”
“ท่านอาจารย์ หมายความว่าอย่างไรหรือขอรับ?”
ในใจเสวียนเจินผุดลางสังหรณ์ร้ายขึ้นมา
“พิภพหงเหมิง ข้าจะไปดูด้วยตนเอง”
เซียนจุนจิ่วเสวียนลุกขึ้น
เพียงแค่ลุกขึ้น วังเซียนตันเสียทั้งหลังก็สั่นสะเทือนครืนครั่น ดวงดาวบนยอดโดมเคลื่อนตำแหน่ง หยกเร้นลับบนพื้นแตกร้าว ราวกับไม่อาจทานรับพลังมรรคที่แผ่ออกมาจากร่างนางได้
“ส่วนหยางเฉิงผู้นั้น...”
นางก้าวออกไปเพียงก้าวเดียวก็ถึงประตูตำหนัก เสียงเย็นเยียบดังก้องมาแต่ไกล ดุจหุบเหวเยือกแข็งที่ดำรงอยู่มานับหมื่นปี
“ถ่ายทอดคำสั่ง ปิดเขาตันเสียสิบปี ภายในสิบปีนี้ ศิษย์ทุกคนจงเข้า ‘ค่ายกลหลอมจิตหมื่นเคราะห์’ เพื่อขัดเกลามรรคจิตและหลอมไอขุ่นมัวแห่งโลกีย์ เมื่อครบสิบปี ข้าต้องได้เห็นกองทัพเซียนที่ไม่หวาดหวั่นต่อ ‘วิถีมนุษย์’”