“ถูกต้อง”
หยางเฉิงกล่าวอย่างเรียบเฉย
“เจ้าช่างกล้านัก ถึงกับกล้ารอข้าอยู่ที่นี่”
เสียงของเซียนเร้นลับเย็นชา เจือความประหลาดใจอยู่เล็กน้อย
หยางเฉิงมีสีหน้าสงบนิ่ง “เซียนผู้อาวุโสมาเยือน ไม่ทราบว่ามีธุระอันใดหรือ?”
[อันตราย! อันตราย! อันตราย! โฮสต์เผชิญหน้ากับเฉิงจ๋า ผู้บำเพ็ญขั้นเซียนทองจุดสูงสุด และอีกฝ่ายมีเจตนาร้ายต่อโฮสต์]
[ขอให้โฮสต์พยายามทุกวิถีทางเพื่อเอาชีวิตรอด มิฉะนั้นเส้นทางสู่ความสำเร็จในบั้นปลายจะสิ้นสุดลง]
[รางวัลภารกิจ: ถ่ายทอดมรรคามหาเก๋อเป็นเวลา 300 ลมหายใจ]
ถ่ายทอดมรรคามหาเก๋อเป็นเวลา 300 ลมหายใจ?
รางวัลนี้เรียกได้ว่าน่าตกตะลึงอย่างยิ่ง
จากสิ่งนี้ก็พอมองออกว่าเซียนเร้นลับตรงหน้าไม่ธรรมดาเพียงใด
คนผู้นี้มีโอกาสกลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ขั้นเซียนทองจุดสูงสุดในอนาคต
น่ากลัวนัก!
“แสร้งทำเป็นไม่รู้?”
เซียนเร้นลับหัวเราะเย็นชา “ส่งไข่มังกรมาซะ ข้าอาจให้เจ้าตายอย่างสบาย”
หยางเฉิงส่ายหน้า “ขออภัย ข้าทำตามไม่ได้”
“เช่นนั้นก็ตายเสีย”
เซียนเร้นลับไม่พูดพร่ำอีก ยกมือชี้ “ไป!”
กระบี่คมสีเขียวยาวสามฉื่อเล่มหนึ่งพุ่งออกจากแขนเสื้อของเขา ขยายใหญ่ขึ้นตามแรงลม กลายเป็นกระบี่พาดฟ้า ฟาดฟันใส่หยางเฉิงด้วยอานุภาพฉีกฟ้าดิน
กระบี่ยังมาไม่ถึง ปราณกระบี่อันคมกริบก็เฉือนยอดเขาหายไปส่วนหนึ่งแล้ว
“เขตแดนกระบี่อสูร!”
หยางเฉิงไม่กล้าประมาท กระบี่จักรพรรดิมนุษย์หลุดจากฝัก เขตแดนกระบี่สีเลือดแผ่ขยายออกในพริบตา
เงากระบี่สีเลือดนับไม่ถ้วนพุ่งเข้ารับกระบี่ยักษ์ดุจห่าฝน หวังสกัดกั้นมันไว้
“เคร้ง เคร้ง เคร้ง...”
ท่ามกลางเสียงปะทะถี่กระชั้น เงากระบี่สีเลือดแตกสลายไปทีละสาย
กระบี่ยักษ์ทะลวงทุกสิ่งอย่างง่ายดาย ฉีกเขตแดนกระบี่แล้วพุ่งตรงเข้าหาศีรษะหยางเฉิง