“นี่มันสิ่งใด?”
ปราชญ์แท้หลิวอวิ๋นและนักพรตชิงเสวียนซึ่งตามหยางเฉิงมาติด ๆ ต่างสัมผัสได้ถึงความผิดปกติเช่นกัน สีหน้าหนักอึ้งพลางทอดสายตาไปยังหลุมดำมืดสนิท
หยางเฉิงมิได้ตอบ เพียงจับจ้องลึกเข้าไปในหลุม ดวงตาคมกริบราวคมดาบ
เขาสัมผัสได้แล้ว
เจตนาร้ายอันเก่าแก่และปั่นป่วนยิ่งกว่า “ผู้ฝังโบราณ” ทั้งยังยากจะพรรณนา กำลังฟื้นตื่นขึ้น
ไพ่ตายที่องค์กรหุบเหวซ่อนไว้ในนครผานสือ หรือกล่าวอีกนัยหนึ่ง สิ่งที่พวกมันต้องการอัญเชิญให้ตื่นขึ้นมาอย่างแท้จริง เกรงว่าคงกำลังจะปรากฏตัวแล้ว
นักพรตชิงเสวียนวางมือบนแส้ปัดฝุ่น กล่าวเสียงขรึมว่า “เจ้าเมืองหยาง หลุมนี้อันตรายนัก มิสู้ผนึกและสะกดไว้ก่อน แล้วค่อยคิดหาทางรับมือจะดีกว่าหรือ?”
ปราชญ์แท้หลิวอวิ๋นพยักหน้าเช่นกัน “กลิ่นอายภายในหลุมคล้ายคลึงกับสิ่งที่อยู่หลังรอยแยกทะเลดาราแตกสลาย แต่เพิ่มกลิ่นอายกระหายเลือดเข้าไปอีกหลายส่วน”
หยางเฉิงนิ่งเงียบ แสงแห่งความโกลาหลหมุนวนในดวงตา ญาณของเขาแผ่เส้นใยเข้าไปตรวจสอบ
ทันทีที่สัมผัสอักขระยันต์ตรงปากหลุม พลังกลืนกินอันปั่นป่วนก็พันรัดเข้ามา กัดกร่อนญาณของเขาจนไม่อาจหยั่งลึกลงไปได้
เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย วิธีผนึกนี้ชั่วร้ายประหลาด ทั้งยังดูคล้ายมีรอยเสียหาย
ขณะที่กำลังครุ่นคิด
ตึง!
เสียงทึบหนักดังขึ้นประหนึ่งค้อนยักษ์กระหน่ำกลอง
ซากนครศึกผานสือทั้งเมืองสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง เศษหินร่วงกราวลงมา
อักขระยันต์สีทองคล้ำริมหลุมเปล่งแสงโลหิตวาบ ก่อนจะแตกสลายไปในพริบตา
“แย่แล้ว”
ปราชญ์แท้หลิวอวิ๋นอุทานเสียงต่ำ
ยังไม่ทันสิ้นเสียง หลุมดำมืดสนิทก็ระเบิดออกพร้อมเสียงคำรามกึกก้อง
ไอสีดำเหนียวข้นพุ่งทะยานขึ้นฟ้าดุจภูเขาไฟปะทุ
ภายในนั้นปะปนด้วยกฎเต๋าแตกหักอันเหม็นคาว และเสียงวิญญาณกรีดร้องที่รวมตัวจากเสียงคร่ำครวญนับไม่ถ้วน
ไอสีดำแผ่คลุมไปไกลนับพันจั้ง เงาขนาดมหึมาขยับไหวอยู่ภายใน
ดวงตาสีแดงคล้ำมากมายนับไม่ถ้วนลืมขึ้นจากกลุ่มไอสีดำ เย็นชาและละโมบ กวาดมองสรรพชีวิต