“ทะลวงมิติ!”
หยางเฉิงฝืนฉีกห้วงสุญญตา
มิใช่การเคลื่อนย้ายผ่านมิติทั่วไป หากแต่หลบเข้าไปในรอยแยกระหว่างพิภพหงเหมิงกับแดนเซียนโดยตรง
นี่เป็นการกระทำที่อันตรายอย่างยิ่ง หากพลาดเพียงนิดเดียวก็จะถูกพลังของทั้งสองภพบดขยี้จนแหลกสลาย
แต่ยามนี้เขาไม่มีทางเลือกอื่น
“คิดจะหนีหรือ?”
เซียนจุนเฉียนหยวนวัยเยาว์โกรธจนหัวเราะออกมา
แม้จะตื่นตะลึงกับกลิ่นอายต้นกำเนิดแห่งเต๋านั้น แต่ถึงอย่างไรเขาก็เป็นเซียนจุนต้าหลัว จึงกลับมาขยับตัวได้ในพริบตา
เขาใช้สองนิ้วแทนกระบี่ ฟันไปยังทิศทางที่หยางเฉิงกับถังซิงอวี๋หลบหนีไป
“ตัดฟ้าดิน!”
ฉัวะ!
ห้วงสุญญตาถูกผ่าออกเป็นรอยแยกสีดำลึกจนหยั่งไม่ถึงอย่างเรียบกริบ
รอยแยกแผ่ขยายราวกับสิ่งมีชีวิต ไล่ตามหยางเฉิงกับถังซิงอวี๋ไปอย่างกระชั้นชิด
เห็นทีจะตามทันอยู่รอมร่อ
ทว่าในยามนั้นเอง เหตุไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นอีกครั้ง
ส่วนลึกของซากโบราณสถานราชสำนักเซียนบรรพกาลพลันเกิดเสียงระเบิดสะเทือนฟ้าสะเทือนดิน
ตูม!
ดาวฤกษ์ห่าวรื่อที่มีเส้นผ่านศูนย์กลางสามร้อยล้านลี้ระเบิดขึ้นอย่างฉับพลัน
เพลิงสุริยันแท้และพลังทำลายล้างอันไร้ขอบเขตแผ่กวาดไปทั่วทุกทิศราวคลื่นยักษ์สึนามิ
จากนั้น เจตจำนงอันอ่อนแรงแต่เด็ดเดี่ยวก็ดังก้องขึ้นจากใจกลางระเบิด “เฉียนหยวน ในเมื่อเจ้าทำลายความหวังของข้า เช่นนั้นก็ไปสู่ปรโลกพร้อมกันเถิด!”
เป็นจักรพรรดิห่าว!
ในวินาทีสุดท้าย เขาเลือกทำลายแก่นกลางของดาวห่าวรื่อ หวังตายไปพร้อมกับเซียนจุนเฉียนหยวน
เห็นได้ชัดว่าเขาแค้นเซียนจุนเฉียนหยวนจนถึงที่สุด
เรื่องนี้ไม่แปลกเลย
เขาซ่อนผลมรรคาเม็ดหนึ่งและแฝงตัวมานานนับล้านปี ก็เพื่อบรรลุขั้นความปั่นป่วนปฐมกาล ทว่าทุกสิ่งกลับถูกเซียนจุนเฉียนหยวนทำลายจนสิ้น