เพียงช่วงเวลาสั้น ๆ ไม่กี่อึดใจ
ทั่วทั้งนครเถ้าธุลี ตั้งแต่ท้องฟ้าจรดพื้นดิน แทบทุกแห่งถูกปกคลุมด้วยป่าพฤกษาเนื้อหนังที่เติบโตอย่างบ้าคลั่ง
สิ่งปลูกสร้างสูงตระหง่านถูกเสาเนื้อเบียดจนพังทลาย ถนนกว้างใหญ่ถูกกำแพงเนื้อปิดกั้น
ผู้บำเพ็ญนับไม่ถ้วนที่หนีไม่ทัน ถูกหนวดเนื้อซึ่งแผ่ขยายออกมารัดพัน ก่อนลากเข้าไปในกำแพงเนื้อ เพียงพริบตาก็กลายเป็นสารอาหารให้ป่าพฤกษาเนื้อหนังเติบโต
เสียงร้องไห้ เสียงกรีดร้อง และเสียงอาคารถล่ม ผสานเป็นบทเพลงราวกับขุมนรก
หยางเฉิงเห็นกับตาว่า บนถนนสายหนึ่งไม่ไกลนัก ผู้บำเพ็ญหลายคนที่พยายามเหาะกระบี่ขึ้นไป ถูกเมือกบนกำแพงเนื้อดูดลากเข้าไป แล้วหายลับไป
ชวนให้ขนลุกซู่
แม้หยางเฉิงจะมีจิตใจมั่นคงถึงขั้นสิบแล้ว เมื่อเห็นภาพราวกับฝันร้ายเช่นนี้ ก็ยังรู้สึกถึงไอเย็นยะเยือกที่แล่นจากกระดูกสันหลังขึ้นสู่ศีรษะ
“รอต่อไปไม่ได้แล้ว ต้องรีบออกไปเดี๋ยวนี้”
หยางเฉิงตัดสินใจในทันที
กรงขังเนื้อหนังแห่งนี้กำลังหดตัวและสมบูรณ์ขึ้นอย่างรวดเร็ว ยิ่งอยู่ต่ออีกอึดใจ อันตรายก็ยิ่งเพิ่มขึ้น
ทางจวนตระกูลหลิ่ว
มีกลิ่นอายคุ้นเคยหลายสายรวมตัวกัน กำลังต้านทานหนวดเนื้อที่แผ่เข้ามาอย่างยากลำบาก พวกเขาคือหลิ่วเม่ย หลิ่วหว่านเอ๋อร์ และแกนหลักหลายคนของตระกูลหลิ่วที่มีระดับบำเพ็ญสูง
ทางตระกูลหงก็ไม่ต่างกัน
หงเสวียน หงอี้ และหงเจียวเองก็ตกอยู่ในสถานการณ์คับขัน
ร่างของหยางเฉิงวูบไหว แปรเปลี่ยนเป็นแสงกระบี่สายหนึ่ง พุ่งทะยานผ่านป่าพฤกษาเนื้อหนังที่กำลังบิดขยับและงอกขยายอย่างบ้าคลั่ง ด้วยความเร็วถึงขีดสุด
ภายใต้การเสริมพลังจากอำนาจแห่งกระบี่วิถี ปราณกระบี่ของเขาคมกริบไร้ผู้ใดเทียบ