อำนาจทั้งเจ็ดส่องประสานกันอยู่ภายในร่างของหยางเฉิง
อำนาจแต่ละสายล้วนแทนพลังควบคุมมหาวิถีสายหนึ่งได้ถึงขีดสุด
ผู้บำเพ็ญทั่วไปเพียงครอบครองหนึ่งในนั้นก็สามารถยกตนเป็นผู้สูงส่งและบรรพชนได้แล้ว ทว่าหยางเฉิงกลับมีไว้ในครอบครองถึงเจ็ดสาย
หากนับอำนาจแห่งวิถีกระบี่และกาลเวลาเพิ่มเข้าไปอีก
ก็จะกลายเป็นอำนาจทั้งเก้าสาย
แต่ถึงกระนั้น นี่ก็ยังมิใช่จุดหมายปลายทางที่เขาแสวงหา
อำนาจทั้งเก้าส่งเสียงกึกก้องสั่นสะเทือนอยู่ในร่าง ราวกับต้องการหลุดพ้นจากพันธนาการและแปรเปลี่ยนเป็นโลกมหาวิถีของตนเอง
ดวงวิญญาณของหยางเฉิงลอยเด่นอยู่เหนือทะเลแห่งจิตสำนึก เฝ้าสังเกตและหยั่งรู้ทุกสิ่งอย่างสงบนิ่ง
“มรรคาของข้า มิใช่การฝึกฝนมหาวิถีเดียวจนเชี่ยวชาญ และมิใช่การผสมผสานหมื่นวิชาเข้าด้วยกัน”
ดวงวิญญาณของหยางเฉิงเปล่งเสียงแห่งมรรคาไร้สำเนียง ก้องสะท้อนไปทั่วโลกเร้นลับฟางชุ่น
“สิ่งที่ข้าแสวงหา คือโลกมนุษย์”
“โลกมนุษย์คือจุดเริ่มต้น และเป็นจุดหมายปลายทางเช่นกัน”
“คือควันไฟแห่งโลกีย์ คือรักแค้นชิงชัง คือการผลัดเปลี่ยนราชวงศ์ คือความรุ่งเรืองและเสื่อมถอยของอารยธรรม คือการดิ้นรนและหลุดพ้นบนเส้นทางบำเพ็ญ และคือผลรวมของทุกสิ่งที่สรรพชีวิตดำรงอยู่”
“กระบี่ คือคมแห่งโลกมนุษย์ พิทักษ์มรรคาคุ้มครองสัจธรรม สังหารปีศาจปราบมาร; หมัด คือพลังแห่งโลกมนุษย์ แยกภูผาผ่าขุนเขา พิทักษ์บ้านเกิด; ดาบ คือความกล้าแห่งโลกมนุษย์ ชำระแค้นให้สาสม ฟาดฟันพันธนาการให้ขาดสะบั้น”
“โอสถ คือยาของโลกมนุษย์ รักษาโรคช่วยชีวิต พลิกชะตาท้าทายสวรรค์; เพลิง คือแสงสว่างแห่งโลกมนุษย์ ขับไล่ความมืดมิด นำมาซึ่งความอบอุ่นและการทำลายล้าง; วิถีแห่งสวรรค์ คือกฎเกณฑ์ของโลกมนุษย์ ค้ำจุนการหมุนเวียน ให้รางวัลความดีและลงโทษความชั่ว”
“วัฏสงสาร คือระเบียบแห่งโลกมนุษย์ ชีวิตและความตายเวียนว่าย เหตุและผลหมุนเวียนเป็นวัฏจักร; แดนยมโลก คือจุดสิ้นสุดของโลกมนุษย์ ที่ซึ่งสรรพสิ่งคืนสู่ปลายทาง ดับสูญแล้วถือกำเนิดใหม่”