“ที่นี่คือที่ใด?”
ถังซิงอวี๋มองไปรอบด้านอย่างสงสัยระคนหวาดระแวง
“ที่ราบสูงโลหิต”
เสียงเลือนรางสายหนึ่งดังขึ้น
ถังซิงอวี๋ชะงักงันเล็กน้อย ก่อนจะเห็นว่าฝั่งตรงข้ามมีสตรีนางหนึ่งนั่งอยู่
เป็นสตรีผู้มีโฉมงามเกินกว่าที่ถังซิงอวี๋จะจินตนาการได้ ก่อนจะได้เห็นนางด้วยตาตนเอง
เครื่องหน้ากับกิริยางดงามไร้ที่ติ เรือนผมดำขลับยาวสลวยดุจน้ำตก คิ้วเรียวยาวโค้งงอน ริมฝีปากแดงชุ่มฉ่ำ แก้มอิ่มเอิบ
ไหล่ลาดงามราวถูกสลักเสลา เอวบางราวคาดด้วยผ้าแพร คอยาวระหง ผิวพรรณขาวผ่องเป็นธรรมชาติ แม้ไร้เครื่องประทินโฉมก็ชวนให้ผู้คนลุ่มหลง
ในเวลาเดียวกัน
เมื่อถังซิงอวี๋เพ่งมองนางอย่างละเอียด กลับรู้สึกถึงความหวาดกลัวอันใหญ่หลวง
เบื้องหลังสตรีผู้นั้นที่นั่งอยู่ คล้ายมีทะเลทมิฬไร้ขอบเขต
ช่างเหลือเชื่อยิ่งนัก
ต้องรู้ว่าถังซิงอวี๋ในยามนี้บรรลุอมตะแล้ว จะมีตัวตนใดทำให้นางหวาดกลัวได้อีก?
“ท่านเป็นใคร?”
ถังซิงอวี๋อดถามไม่ได้
“เจ้าจะเรียกข้าว่า ‘พระมารดาแห่งปฐมกาลอนาคต ผู้ไม่เกิดไม่ดับ ไม่เพิ่มไม่ลด ไม่มัวหมองไม่บริสุทธิ์’ ก็ได้ หรือจะเรียกข้าว่า ‘มารดาแห่งความพิสดาร’ ‘ต้นกำเนิดคลื่นทมิฬ’ หรือเรียกข้าว่า ‘ซูเหยา’ ก็ได้”
สตรีผู้นั้นเอ่ยอย่างเรียบเฉย
รูม่านตาของถังซิงอวี๋หดวูบ
นางนึกออกแล้ว
หากเป็นสถานที่อื่น บางทีคงหาเรื่องราวเกี่ยวกับสตรีผู้นี้ไม่พบจริง ๆ
ทว่านางเป็นศิษย์อารามมรรคา
ในตำหนักโบราณ ณ สำนักใหญ่อารามมรรคา มีบันทึกที่เกี่ยวข้องอยู่
โลกหงเหมิงเคยประสบมหันตภัยมาสองครั้ง
มหันตภัยครั้งแรก
อารามมรรคามีบันทึกไว้ว่า ในยุคแรกเริ่มแห่งฟ้าดินมีเจี้ยนมู่ทะลวงฟ้าต้นหนึ่ง ต้นไม้นี้มีนามว่า “ต้าถาน”
ฟ้าดินหงเหมิงยุคแรกเริ่มแปรเปลี่ยนมาจากต้าถาน ส่วนบรรพจารย์เต๋าแห่งอารามมรรคาก็คือร่างอวตารแห่งเจตจำนงของต้าถานในภายหลัง
ต้าถานถือกำเนิดจากความโกลาหล ภายในมีเทพมารกำเนิดฟ้ามากมาย
หลังต้าถานบุกเบิกฟ้าดิน เทพมารกำเนิดฟ้าเหล่านั้นก็พยายามรุกรานพิภพต้าถานอยู่เสมอ