“กระบี่แห่งมหาวิถี ไร้มุม”
หยางเฉิงชักกระบี่จักรพรรดิมนุษย์ ฟาดฟันออกไปหนึ่งกระบี่
กระบี่นี้ดูเรียบง่าย ทว่าบรรจุหลักมหาวิถีแห่งฟ้าดินเอาไว้ ราวกับห้วงมิติอันไร้ที่สิ้นสุด ไร้ต้นกำเนิดและจุดจบ
แสงกระบี่ปะทะวงล้อสังหารเซียน ฟันวงแสงสีทองขาดสะบั้นเป็นสองซีก พลังยังไม่ลดทอน พุ่งตรงเข้าใส่ลำคอของเซียนเร้นลับ
“อะไรนะ?”
เซียนเร้นลับตื่นตระหนก รีบเรียกตราประทับโบราณแผ่นหนึ่งออกมาตั้งขวางเบื้องหน้า
“เคร้ง!”
ท่ามกลางเสียงโลหะกระทบกันดังกึกก้อง ตราประทับโบราณถูกฟันกระเด็น เซียนเร้นลับถอยกรูดสามก้าว สีหน้าฉายแววตกตะลึง
“มหาวิถีสำเร็จช้า”
หยางเฉิงฉวยโอกาสไล่โจมตี กระบี่ที่สองตามติดมาในทันที
กระบี่นี้ดูเชื่องช้าและเทอะทะ ทว่าเซียนเร้นลับกลับเกิดความรู้สึกประหนึ่งไร้ทางหลบเลี่ยง ต่อให้หลบหนีอย่างไรก็ต้องถูกกระบี่นี้ฟันใส่
“เกราะเซียนเพลาสวรรค์!”
เซียนเร้นลับไม่กล้าประมาท เรียกเกราะศึกสีแดงฉานดุจโลหิตออกมาปกป้องร่าง
แสงกระบี่ฟันลงบนเกราะศึก ประกายไฟเจิดจ้าระเบิดออก เซียนเร้นลับถูกแรงกระแทกซัดถอยอีกครั้ง บนเกราะปรากฏรอยกระบี่ชัดเจน
“บัดซบ!”
เซียนเร้นลับเดือดดาลอย่างยิ่ง
เขากลับถูกเทพป่าไร้นามผู้ต่ำต้อยบีบคั้นจนตกอยู่ในสภาพเช่นนี้
“เสียงยิ่งใหญ่ไร้สุ้มเสียง”
กระบี่ที่สามไร้สุ้มเสียง ทุกสรรพเสียงรอบด้านพลันเงียบหายตามไปด้วย
เซียนเร้นลับรู้สึกว่าวิญญาณสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง หูอื้ออึง สายตาพลันมืดดำ เกือบร่วงหล่นจากกลางอากาศ
เขารีบกัดปลายลิ้นจนขาด พ่นโลหิตเซียนหยวนออกมาคำหนึ่ง แปรเป็นหมอกโลหิตห่อหุ้มทั่วร่าง จึงพอประคองร่างให้มั่นคงได้
“เป็นไปไม่ได้ วิชากระบี่อันใดของเจ้า?”
เซียนเร้นลับทั้งตกใจทั้งโกรธเคือง แววตาหนักอึ้งลงอย่างสิ้นเชิง