ทูตผู้ทรงเกียรติสุริยันถึงกับยอมทำลายเกาะซากกระดูกโลหิต เพื่อฝืนอัญเชิญพลังอำนาจส่วนหนึ่งจากประตูมาใช้
เพียงดวงตาคู่นั้นกวาดมอง หยางเฉิงก็รู้สึกว่าวิญญาณแทบแหลกสลาย มหาวิถีสั่นคลอน
ตราคู่ในอ้อมอกสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับกำลังจะหลุดจากการควบคุม
ทูตผู้ทรงเกียรติสุริยันเองก็ใช่ว่าจะสบาย เกราะศึกเพลิงทองสั่นไหว เห็นได้ชัดว่าการอัญเชิญพลังนี้สร้างภาระหนักหน่วง
ทว่าเขากลับหัวเราะเสียงก้อง หอกศึกชักนำอานุภาพตกค้างส่วนหนึ่งจากเงาประตู แปรเป็นลำแสงประหลาด พุ่งตรงเข้าใส่หยางเฉิง
ลำแสงนี้ดูไม่โดดเด่น ทว่ากลับทำให้ขนทั่วร่างของหยางเฉิงลุกชัน สัมผัสได้ถึงภัยคุกคามจากความตายอย่างแท้จริง
นี่คือพลังที่เผยออกมาจากหลังประตู เหนือล้ำกว่ากฎเกณฑ์ทั่วไปของพิภพนี้
ไม่มีทางหลบพ้น
หยางเฉิงแผดเสียงยาว กวาดรวมจิตใจ พลังมรรคา และความเข้าใจมหาวิถีแห่งความโกลาหลทั้งหมด หลั่งไหลเข้าสู่ตราคู่
แสงจากตราคู่เจิดจ้าร้อนแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ถึงกับเปิดประตูบานหนึ่งขึ้นเบื้องหน้าหยางเฉิง โดยมีสายธารพลังแห่งความโกลาหลก่อร่างขึ้น
“ความโกลาหลเป็นประตู ใช้สะกดเคราะห์ภัยเป็นกุญแจ”
“เปิด!”
ประตูมายาเปิดออก ภายในมีพลังแห่งความโกลาหลปั่นป่วน ราวกับเชื่อมต่อกับห้วงกาลอวกาศอีกแห่งที่ยังไม่ปรากฏชัด
ลำแสงสีเทาพุ่งเข้าไปในประตู กลับถูกประตูกลืนหายไป
ทว่าประตูก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง รอยร้าวปรากฏขึ้นบนผิว เห็นได้ชัดว่าไม่อาจทานรับพลังนี้ไหว
สีหน้าทูตผู้ทรงเกียรติสุริยันแปรเปลี่ยน คาดไม่ถึงว่าหยางเฉิงจะชักนำพลังแห่งประตูได้เช่นกัน แม้เป็นเพียงเงาร่างแรกเริ่มก็ตาม
ในจังหวะที่ประตูกำลังจะพังทลายแต่ยังไม่พัง หยางเฉิงพลันนึกบางอย่างขึ้นได้ จึงฝืนกดเศษชิ้นส่วนสีแดงคล้ำที่เพิ่งได้มาเข้าไปยังใจกลางประตูมายาในอ้อมอก
เมื่อเศษชิ้นส่วนเข้าไป ประตูก็สั่นสะเทือนอย่างหนัก แสงสว่างพุ่งทะยานขึ้น ก่อนจะมั่นคงในพริบตา
พลังมรรคาแห่งความโกลาหลที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิมหลั่งไหลออกมา กระแทกสวนกลับไปยังเงาประตู