“ฮ่า ๆ ที่แท้ก็คือเซียนจื่อชิงชิง”
ซ่งเชวี่ยลูบเคราพลางหัวเราะ สายตากวาดผ่านถังซิงอวี๋ราวกับงูพิษ “ได้ยินว่าเซียนจื่อกลับมาแล้ว บำเพ็ญก้าวหน้าอย่างมาก ทั้งยังได้กุมอำนาจตระกูลถัง ข้าเฒ่าจึงมาแสดงความยินดีเป็นพิเศษ
อีกอย่าง ไม่ได้พบสหายเต๋าเป่ยเหิงมานานยิ่งคิดถึง ไม่ทราบว่าจะให้ข้าเข้าไปสนทนาและเยี่ยมเยียนสหายเก่าได้หรือไม่?”
วาจาของเขาฟังดูสุภาพ ทว่าท่าทีแฝงการหยั่งเชิงอย่างวางอำนาจ
หากถังเป่ยเหิงยังปลอดภัยดี ย่อมไม่มีทางทนให้เขาวางท่าโอหังขวางอยู่หน้าประตูเช่นนี้
ถังซิงอวี๋หัวเราะเย็นชาในใจ แต่สีหน้ายังคงสงบนิ่ง “พี่ชายกำลังอยู่ในช่วงสำคัญของการปิดด่าน ไม่สะดวกรับแขก ความปรารถนาดีของสหายเต๋าซ่ง ชิงชิงขอรับแทนบรรพชนแล้ว
หากไม่มีธุระอื่น เชิญกลับไปเถิด”
“ปิดด่านหรือ?”
แววตาซ่งเชวี่ยวูบไหว “ไม่ทราบว่าสหายเต๋าเป่ยเหิงปิดด่านมานานเพียงใดแล้ว? พอดีข้ามียาคืนวิญญาณเก้าผันอยู่หนึ่งเม็ด บางทีอาจเป็นประโยชน์ต่อสหายเต๋า
ไม่ได้พบสหายเก่า ข้าก็ไม่อาจวางใจได้”
เขากดดันเข้ามาอีกขั้น พร้อมแผ่แรงกดดันอันแข็งแกร่งของเซียนทองไท่อี่ออกมา กดทับค่ายกลพิทักษ์ตระกูลถังและถังซิงอวี๋
เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการบีบให้ถังเป่ยเหิงปรากฏตัว
หากถังเป่ยเหิงไม่ออกมา หรือปรากฏตัวในสภาพผิดปกติ การคาดเดาของเขาก็ย่อมเป็นจริง!
สีหน้าถังอวิ๋นเอ๋อร์และคนอื่น ๆ เปลี่ยนไปเล็กน้อย เมื่อสัมผัสได้ถึงแรงกดดันหนักอึ้ง พลังเซียนหยวนในกายก็ไหลเวียนติดขัดขึ้นมา
ทว่าถังซิงอวี๋กลับไม่แม้แต่จะขยับชายเสื้อ
นางมองซ่งเชวี่ยด้วยสายตาสงบนิ่ง จนอีกฝ่ายรู้สึกวูบไหวในใจโดยไม่มีเหตุผล
“สหายเต๋าซ่ง เชิญกลับไป”
น้ำเสียงของถังซิงอวี๋เย็นชา เจือความน่าเกรงขามเพิ่มขึ้นอีกส่วน