[เทพศิลา คุนอูเงียบงันอยู่นาน ก่อนทอดถอนใจกล่าวว่า “พวกเราเผ่าเทพโบราณถือกำเนิดจากความโกลาหล บัดนี้หวนคืนสู่ความโกลาหล นับเป็นชะตาลิขิตเช่นกัน”
เขาก้าวเข้าไป ร่างศิลาค่อย ๆ แตกสลายทีละส่วนภายใต้แรงบดขยี้ของหมื่นมรรคา
ก้าวไปได้ห้าก้าว แสงเทพก็สลายสิ้น หวนคืนสู่ความโกลาหลอีกครั้ง
เศษซากของเผ่าเทพโบราณ ดับสูญ]
บนแท่นเหลือเพียงหลินซูกับอีกสองคน
ทั้งสามสบตากัน ต่างเห็นความเด็ดเดี่ยวในแววตาของอีกฝ่าย
“ข้ายินดีไป”
หลินซูค้อมกาย
“ข้ายินดีไป”
ถังซิงอวี๋กับสวีฝานเอ่ยขึ้นพร้อมกัน
หยางเฉิงพยักหน้า แววตาเผยความชื่นชม
หลินซูก้าวนำ ตรามรรคาแห่งความโกลาหลคุ้มกาย ปราณใสขุ่นสองสายแปรเปลี่ยนเป็นฟ้าดิน ต้านทานหมื่นมรรคาอย่างแข็งขืน
ฝีเท้าของนางมั่นคง ทุกย่างก้าวประทับรอยตรา ตรามรรคายิ่งแข็งแกร่งแน่นหนาขึ้นท่ามกลางแรงบดขยี้
ถังซิงอวี๋ใช้ทะเลดาราคุ้มกาย ดวงดาวนับล้านล้านโคจรหมุนเวียน ใช้วิถีเกิดดับแห่งดวงดาวต้านทานการดับสูญของหมื่นมรรคา
สวีฝานใช้กระบี่เทพน้ำแข็งเปิดทาง เจตจำนงกระบี่แห่งความโกลาหลฟาดฟันทำลายอุปสรรคจากหมื่นวิชา
ทั้งสามเคียงบ่าเคียงไหล่ ฝ่าฟันเดินหน้าอย่างยากลำบาก
สิบก้าว ยี่สิบก้าว สามสิบก้าว…
ตรามรรคาแตกร้าว ทะเลดาราพังทลาย คมกระบี่หักสะบั้น
ทว่ามรรคจิตของทั้งสามไม่ดับสูญ แม้เหลือเพียงร่างกายบอบช้ำก็ยังต้านทาน เดินหน้าทีละก้าว
ห้าสิบก้าว ปลายสุดของทางศิลาปรากฏอยู่เบื้องหน้า
แสงใสสว่างเรืองรองผืนนั้นอยู่ใกล้แค่เอื้อม
ทว่าในยามนั้นเอง เหตุแปรผันพลันเกิดขึ้นอีกครั้ง
ในห้วงความโกลาหลอันเวิ้งว้างลึกสุด จู่ ๆ กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวก็ฟื้นตื่นขึ้น
ดวงตาคู่หนึ่งใหญ่ยิ่งกว่าดวงดาวลืมขึ้นจากสุดปลายห้วงว่างเปล่า
ในดวงตาไร้ความรู้สึกและอารมณ์ เหลือเพียงสัญชาตญาณกลืนกินและหลอมรวมทุกสิ่ง
กลิ่นอายนั้นเก่าแก่และน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าอสูรฟ้า อสูรปฐพี และดวงตาเคราะห์แห่งความโกลาหลเสียอีก
“วิญญาณบรรพกาลแห่งความโกลาหล”
สีหน้าหยางเฉิงเคร่งขรึมลงเล็กน้อย
บนเส้นทางแสวงมรรคา หลินซูกับอีกสองคนหยุดฝีเท้าพร้อมกัน ใบหน้าซีดเผือด
เบื้องหน้าคือทะเลต้นกำเนิด เบื้องหลังคือดวงตาของวิญญาณบรรพกาล
ด่านนี้จะผ่านไปได้อย่างไร?