“จะตั้งรับอย่างเดียวไม่ได้ ต้องโต้กลับด้วย”
แววตาของหยางเฉิงคมกริบราวคมดาบ จับจ้องไปยังด้านหลังของกองทัพความโกลาหล ตรงบริเวณที่สัตว์ประหลาดตัวใหม่ถือกำเนิดขึ้นไม่หยุดหย่อน
“ศิษย์น้อง รวมพลังจากไผ่ดับภัยทั้งหกต้น แล้วโจมตีแหล่งกำเนิดมลทินนั่นให้หนัก!”
“ศิษย์พี่ การใช้พลังจะมหาศาล อาจกระทบต่อการป้องกันกำแพงเมืองในภายหลังได้”
สวีฝานเตือน
“ปฏิบัติตามคำสั่ง หากไม่หยุด ‘การผลิต’ ของมัน พวกเราจะถูกสูบพลังจนตาย!”
“รับทราบ!”
สวีฝานกัดฟัน ควบคุมพลังอย่างสุดกำลัง
ลูกแก้วทำลายล้างบนยอดไผ่ดับภัยทั้งหกต้นขยายตัวอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่เคยเป็นมา
สายฟ้าสีแดงคล้ำแล่นพล่านอยู่ภายใน ปลดปล่อยคลื่นทำลายล้างที่ทำให้แม้แต่มิติโดยรอบยังสั่นสะเทือน
ดูเหมือนมลทินสีเทาขาวในบริเวณนั้นจะสัมผัสได้ถึงภัยคุกคาม มันจึงดิ้นไหวรุนแรงยิ่งขึ้น
“ปล่อย!”
ลำแสงเคราะห์ทำลายล้างทั้งหกสาย ซึ่งมีขนาดใหญ่เท่าถังน้ำ พุ่งฉีกฟ้ามืดสลัว ก่อนกระหน่ำลงยังแหล่งกำเนิดมลทินแห่งนั้น
ครืน ครืน!
เสียงสนั่นราวฟ้าถล่มดินทลาย
ของไหลแห่งความโกลาหลในบริเวณนั้นถูกระเหยหายไปจนหมดสิ้น
เผยให้เห็นสายน้ำแห่งความจมดิ่งในทะเลขมที่กำลังปั่นป่วนอยู่เบื้องล่าง
หลุมมหึมาซึ่งมีเส้นผ่านศูนย์กลางเกิน 100 จั้งปรากฏขึ้นชั่วครู่
สิ่งสร้างไร้ระเบียบนับไม่ถ้วนที่กำลังก่อกำเนิดหรือเพิ่งคลานออกมา พลันกลายเป็นไอในพริบตา
ที่สำคัญยิ่งกว่านั้น ความเข้มข้นของมลทินสีเทาขาวในบริเวณนั้นลดลงอย่างเห็นได้ชัด ความเร็วในการกำเนิดสัตว์ประหลาดตัวใหม่ช้าลงมาก
“ได้ผล!”
ทุกคนฮึกเหิมขึ้นมาทันที
ทว่าไม่ทันที่พวกเขาจะยินดี
เสียงอู้อี้ต่ำลึก อันสับสนปั่นป่วนและเต็มไปด้วยเจตนาร้าย พลันดังมาจากส่วนลึกของรอยแยกบนฟากฟ้า
ราวกับอสูรกายมหึมาตนหนึ่งถูกยั่วโทสะ หรือไม่ก็เป็นหุบเหวไร้ระเบียบที่เรอออกมา