“ถึงกับชักนำพลังหายนะชั้นลึกของทะเลขมได้? นี่คือการช่วงชิงอำนาจของมหันตภัยทมิฬมาเป็นของตน!”
เสียงของนางพลันแหลมสูงขึ้น “มนุษย์ตัวกระจ้อยกล้าล่วงเกินเช่นนี้หรือ จงพังทลายไปเสีย!”
ตูม!
ม่านเกี้ยวเจ้าสาวพลันเปิดออกพร้อมกันทั้งหมด
ร่างหนึ่งซึ่งถูกคลุมด้วยชุดแต่งงานสีแดงชาดและปิดใบหน้าด้วยผ้าคลุมสีแดงโลหิต ปรากฏสู่สายตาภายนอกอย่างเต็มรูปเป็นครั้งแรก
นางไม่ได้ก้าวออกจากเกี้ยว เพียงยื่นมือทั้งสองข้างออกมา
แม้มือคู่นั้นจะถูกแขนเสื้อชุดแต่งงานปกคลุม แต่เล็บสีดำสนิทที่ปลายนิ้วกลับยืดยาวขึ้นฉับพลัน ก่อนตวัดใส่วังวนสีเทาเหนือเมืองอย่างรุนแรง!
ฉัวะ!
เส้นโลหิตสีแดงคล้ำเรียวยาวดุจเส้นผมสิบสายฉีกมิติ ปรากฏขึ้นที่ขอบวังวนสีเทาในพริบตา แล้วฟาดฟันพันเกี่ยวอย่างดุดัน
วังวนสีเทาสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ความเร็วในการหมุนลดลงอย่างเห็นได้ชัด
แรงกดข่มและแรงดูดดึงอันน่าพิศวงที่แผ่ลงเบื้องล่างอ่อนกำลังลงทันทีถึงสามส่วน
เห็นได้ชัดว่าเจ้าสาวอาถรรพ์พบวิธีรับมือแล้ว
นางใช้กฎเกณฑ์ต้นกำเนิดแห่งสามเคราะห์ของตน ฝืนขัดขวาง “โถงมนุษยชาติบูชาบรรพชน” ที่ยังไม่ก่อรูปสมบูรณ์
“แรงกดข่มอ่อนลงแล้ว บุกเข้าไป!”
ซากศพโรคระบาดเห็นดังนั้นก็ฝืนความไม่สบายตน คำรามลั่น
มันเร่งกองทัพอาถรรพ์ที่ฟื้นคืนกำลังเคลื่อนไหวได้เล็กน้อย ให้ทะลักไปยังช่องกำแพงเมืองอีกครั้ง
อาถรรพ์ระดับหายนะอีกสี่ตนต่างใช้วิธีของตน เข้าประสานการโจมตี
“ประคองเอาไว้!”
เลือดที่มุมปากหยางเฉิงยังไม่แห้ง แต่แววตากลับเย็นเยียบดังเดิม
ลมหายใจของเขาเชื่อมโยงแนบแน่นกับเมืองทั้งเมือง ดูดกลืนพลังต้นกำเนิดภัยพิบัติและพลังเส้นชีพจรปฐพีที่สำรองไว้อย่างบ้าคลั่ง แล้วถ่ายเทเข้าสู่วังวนสีเทาเบื้องบน เพื่อต้านทานการฟาดฟันและการรบกวนของเจ้าสาวอาถรรพ์