หงฮ่าวกับหงเจียวต่างมีสีหน้าดูย่ำแย่อย่างยิ่ง
หงฮ่าวทั้งโกรธทั้งร้อนใจ โกรธโม่โหย่วไฉกับหลีกวงที่จงใจหาเรื่อง ส่วนที่ร้อนใจก็คือไม่รู้ว่าหยางเฉิงจะรับมืออย่างไร เกรงว่าเขาจะเลือดร้อนด้วยวัยเยาว์ แล้วพูดอะไรที่ไม่อาจแก้ไขได้ออกมา
ส่วนหงเจียวเม้มริมฝีปากแน่น มองหยางเฉิงด้วยความเป็นห่วง
ปรมาจารย์สวีก็เหงื่อเย็นไหลท่วมตัว ก้มหน้าลง ไม่กล้ามองผู้ใด
เมื่อครู่เขาถูก “อำนาจเซียน” สะกดข่มจนเชื่อไปแล้วแปดเก้าส่วน บัดนี้ได้แต่ภาวนาให้หยางเฉิงอย่าพูดอะไรส่งเดชเด็ดขาด
ท่ามกลางสายตานับไม่ถ้วนที่จับจ้อง หยางเฉิงเงยหน้าขึ้น สายตาสงบนิ่งทอดผ่านผู้คน ก่อนหยุดลงบนใบหน้าของโม่โหย่วไฉซึ่งกำลังยิ้มแย้มอยู่บนเวทีประมูล
ใบหน้าเขาไร้ทั้งความโกรธและความประหม่า มีเพียงความเรียบเฉยสงบนิ่ง “แน่ใจหรือว่าจะให้ข้าพูด?”
รอยยิ้มของโม่โหย่วไฉชะงักไปเล็กน้อย คล้ายไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะสงบนิ่งถึงเพียงนี้ ทว่าไม่นานก็กลับมายิ้มดังเดิม ก่อนเอ่ยหัวเราะหึ ๆ ว่า “ท่านผู้ประเมินเฉินล้อข้าเล่นแล้ว ท่านเป็นผู้มีพระคุณของรองประมุขหง ทั้งยังเป็นผู้ประเมินหลักของตระกูลหงในคราวนี้ ความเห็นของท่านย่อมสำคัญยิ่ง ข้าเพียงอยากรับฟังความเห็นจากทุกฝ่าย เพื่อให้มั่นใจว่าจะไม่เกิดข้อผิดพลาดเท่านั้น”
“ถูกต้อง สหายเฉิน เชิญพูดได้เต็มที่ ให้ข้าฟังด้วยว่า ‘ผู้ประเมินหลัก’ อย่างเจ้ามีความเห็นอันลึกซึ้งแตกต่างจากผู้อื่นอย่างไร”
ปรมาจารย์ซุนเอ่ยขึ้นอย่างเรียบเฉยเช่นกัน ทว่าผู้ใดก็ฟังออกถึงน้ำเสียงดูแคลนที่แฝงอยู่
หลีกวงเร่งเร้าเสียงดังยิ่งกว่าเดิม “ไอ้หนุ่ม อย่ามัวชักช้า เวลาของทุกคนมีค่า”
หยางเฉิงพยักหน้า ราวกับกำลังไตร่ตรอง “คำขอ” ของทุกคนอย่างจริงจัง