“ท่าน...”
ชายวัยกลางคนพลันใจเต้นระรัว รีดรอยยิ้มออกมาอย่างฝืดเฝื่อน “ท่านคงเป็นสหายเต๋าหยางเฉิง เจ้านครวัฏสงสารใช่หรือไม่?”
“ข้าเลื่อมใสชื่อเสียงของท่านมานาน วันนี้ได้พบกับตัวจริง สมคำร่ำลือไม่ธรรมดาจริง ๆ ข้าคิดว่าเราน่าจะพูดคุยเรื่องร่วมมือกันได้”
หยางเฉิงกวาดตามองผู้บำเพ็ญขั้นหนึ่งในมือ ก่อนเลื่อนสายตากลับมายังใบหน้าของอีกฝ่าย น้ำเสียงฟังไม่ออกว่ากำลังยินดีหรือขุ่นเคือง “ร่วมมือ?”
“ใช่แล้ว”
เมื่อเห็นว่าหยางเฉิงดูจะสนใจ ชายวัยกลางคนก็ฮึกเหิมขึ้น “ข้าจะบอกท่านตามตรง ข้าหนีออกมาจากราชสำนักศักดิ์สิทธิ์ และล่วงรู้ความลับอันน่าตื่นตะลึงของราชสำนักศักดิ์สิทธิ์เรื่องหนึ่ง”
“เพียงเปิดโปงความลับนี้ต่อสาธารณชน ก็เพียงพอจะทำลายชื่อเสียงของราชสำนักศักดิ์สิทธิ์ ทำให้ภายในปั่นป่วน ถึงขั้นชักนำให้ผู้คนลุกฮือเข้าโจมตี”
แววตาของเขาเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมและการหยั่งเชิง “ขอเพียงท่านร่วมมือกับข้า ช่วยให้ข้าฟื้นคืนพลัง ถึงตอนนั้นเราจะประสานงานจากภายในและภายนอก เปิดโปงความลับนี้ ย่อมทำให้ราชสำนักศักดิ์สิทธิ์รับมือไม่ทัน”
“เมื่อราชสำนักศักดิ์สิทธิ์ล่มสลาย ด้วยขนาดอันมหึมาของมัน ทรัพยากร พื้นที่ และช่องว่างทางอำนาจที่ทิ้งไว้ นครวัฏสงสารของท่านย่อมได้เปรียบชิงครอบครองก่อน มิใช่หรือว่าจะกอบโกยผลประโยชน์ได้มากที่สุด?”
“ถึงตอนนั้น ท่านก็จะเป็นผู้ปกครองเขตตะวันออกแห่งนี้ ไม่สิ เป็นผู้ปกครองคนใหม่ของโลกแสงศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้”
“ส่วนตอนนี้ ท่านต้องช่วยข้าฟื้นคืนพลัง”
“ฟื้นอย่างไร?”
สีหน้าหยางเฉิงเรียบเฉย
“ง่ายมาก ขอเพียงท่านจัดหา ‘อาหารเลือด’ ให้ข้าบ้างก็พอ”
ชายวัยกลางคนเลียริมฝีปาก สายตากวาดผ่านผู้บำเพ็ญในมือ ก่อนเหลือบมองไปทางนครวัฏสงสารอย่างมีนัย “ดูจากนครวัฏสงสารของท่านแล้ว ภายในมีสิ่งมีชีวิตอยู่มากมาย ผู้แข็งแกร่งก็มีไม่น้อย”