วิชาต้องห้ามแห่งอัศวิน จุดจบแห่งการทำลายล้าง
กระบี่นี้แฝงไว้ด้วยความเข้าใจทั้งหมดที่เขามีต่อวิถีแห่ง “การทำลายล้าง”
เมื่อกระบี่ฟาดฟัน สรรพสิ่งย่อมถึงกาลอวสาน กฎเกณฑ์พังทลาย แม้แต่ผู้แข็งแกร่งขั้นเก้า ก็ยังไม่กล้ารับกระบวนท่านี้ตรง ๆ
“จบแล้ว”
หยางเฉิงมองแสงกระบี่สีเลือดที่ฟาดลงมา ก่อนเอ่ยสามคำออกมาแผ่วเบา
เขาแทงกระบี่ออกไปอย่างสงบนิ่ง
ครานี้ ในที่สุดบนกระบี่ไม้ก็มีแสงเปล่งออกมา
เป็นแสงสีเทาแห่งความโกลาหล
ภายในแสงสีเทา มีทั้งจุดจบแห่งการทำลายล้าง จุดเริ่มต้นแห่งชีวิตชีวา การโคจรหมุนเวียนของตะวันจันทรา และร่องรอยแห่งวัฏสงสาร
นั่นคือสรรพวิชาหวนคืนเป็นหนึ่ง นั่นคือมหาวิถีอันเรียบง่าย
เป็นกระบี่ที่หยางเฉิงสร้างขึ้นด้วยจิตแห่งสวรรค์นิรันดร์ ผสานกฎเกณฑ์แห่งวิถีอัศวินนานัปการที่ได้เห็นในวันนี้ เป็นกระบี่หนึ่งเดียวที่เป็นของเขาโดยเฉพาะ
“ฉึก”
ประหนึ่งหนอนไหมฤดูใบไม้ผลิกัดกินใบไม้
แสงกระบี่สีเลือดสลายหายไปอย่างไร้เสียงท่ามกลางแสงสีเทา
กระบี่ศักดิ์สิทธิ์แห่งการทำลายล้างก็แตกสลายทีละนิ้ว
ม้าศึกสวรรค์แห่งการทำลายล้างที่อยู่ไม่ไกลส่งเสียงร้องครวญครางด้วยความหวาดกลัว
ร่างของไป๋อู๋เสียพลันแข็งค้าง เขาก้มมองหน้าอกตนเอง
ปลายกระบี่ไม้แทงทะลุออกมา ไม่มีเลือดแม้แต่หยดเดียว ทว่ากลับพรากพลังชีวิตของเขาไปด้วยความเร็วอันน่าตระหนก
“นี่คือกระบี่อันใด?”
เขาถามเสียงแหบพร่า แววตาเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
“กระบี่แห่งวิถีอัศวิน”
หยางเฉิงเก็บกระบี่
ร่างของไป๋อู๋เสียโงนเงน ก่อนล้มลงเสียงดังสนั่น
ภาพสุดท้ายที่สะท้อนอยู่ในดวงตา กลับเป็นแสงดาวเต็มท้องฟ้า
รองประมุขพันธมิตรกระบี่ร้อยบุปผา ผู้แข็งแกร่งขั้นแปดระดับสูงสุด ไป๋อู๋เสีย สิ้นชีพ
“ท่านพ่อ… ท่านพ่อ”
คุณชายอู๋เชวียที่อยู่ไม่ไกลทรุดกองกับพื้น มองร่างบิดาที่ล้มลง ดวงตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและหวาดกลัว