บทที่ 740 สังหารไป๋อู๋เสีย
แสงจันทร์เย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็ง สาดลงบนกองกระดูกขาวโพลนที่ทับถมกัน
ไป๋อู๋เสียยืนอยู่กลางซากปรักหักพัง อาภรณ์ขาวดุจหิมะ เส้นผมยาวสยายลงบนบ่า ใบหน้าสงบนิ่งราวบ่อน้ำโบราณ
ในมือเขาไร้ซึ่งอาวุธ ทว่ารอบกายกลับแผ่กลิ่นอาย “บารมี” อันชวนให้ใจสั่นสะท้าน
นั่นคือความน่าเกรงขามที่บ่มเพาะจากการครองตำแหน่งสูงและกุมอำนาจชี้เป็นชี้ตายมาเนิ่นนาน อีกทั้งยังเป็นความเย็นชาที่เกิดจากการก้าวสู่จุดสูงสุดของวิถีอัศวิน จนสามารถทอดสายตามองสรรพชีวิตจากเบื้องบน
“ฝีมือของท่านไม่ธรรมดา”
เขามองหยางเฉิงด้วยแววตาสงบนิ่ง ไร้ทั้งความโศกและความยินดี
“สังหารอู๋ฉุนได้ ทั้งยังทำลายการประสานมือของเย่าหยางกับหมิงกวงได้ ระดับบำเพ็ญของท่านอย่างน้อยก็อยู่จุดสูงสุดของขั้นเจ็ด บุคคลเช่นนี้ไม่ควรเป็นผู้ไร้นาม”
หยางเฉิงยืนถือกระบี่ไม้ ใบหน้าถูกบดบังด้วยหมอกบาง
“หยางซิ่ว คือชื่อของข้า”
“หยางซิ่ว...”
ไป๋อู๋เสียขบคิดชื่อนี้ แววสงสัยวาบผ่านดวงตา
เขากุมอำนาจลงทัณฑ์ของพันธมิตรกระบี่บุปผาร้อยมานานถึง 30 ปี ยอดฝีมือทั้งในนครเถ้าถ่านและพื้นที่โดยรอบหลายร้อยล้านลี้ล้วนอยู่ในความรับรู้ของเขา
ผู้แข็งแกร่งขั้นสูงสุดของขั้นเจ็ดขึ้นไปมีอยู่ไม่ถึงสิบคน และเขารู้จักทุกคน
แต่ชื่อ “หยางซิ่ว” นี้ เขาไม่เคยได้ยินมาก่อน
เป็นนามแฝงหรือว่า...มาจากโลกอื่น?
“ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใคร”
ไป๋อู๋เสียค่อย ๆ ยกมือขึ้น หงายฝ่ามือ “สังหารคนใต้บังคับบัญชาของบุตรข้า ทั้งยังบีบให้ข้าปรากฏตัว อย่างไรก็ต้องมีคำอธิบาย”
“คำอธิบายหรือ?”
หยางเฉิงยิ้ม กระบี่ไม้ชี้ไปยังไป๋อู๋เสีย “คืนนี้ ไม่เจ้าก็ตาย กฎเกณฑ์ก็จะถูกตั้งขึ้นใหม่ หรือไม่ก็ข้าตาย ทุกอย่างกลับไปเป็นดังเดิม”
“ช่างกล้านัก”
แสงเย็นเยียบวาบผ่านดวงตาของไป๋อู๋เสีย