[……]
ระบบดูเหมือนจะค้างไปชั่วขณะอีกครั้ง
[ตรวจพบว่าสัญญาณชีพของเป้าหมายดับสูญโดยสิ้นเชิง]
[พฤติกรรมของผู้ใช้ ไม่สอดคล้องกับข้อมูลสัญญาณชีพอย่างร้ายแรง]
[กำลังปรับตรรกะให้สอดคล้องใหม่ การปรับล้มเหลว เริ่มใช้โมดูลตรรกะสำรอง: ตัดสินจากข้อเท็จจริงปัจจุบัน]
[ตัดสินเสร็จสิ้น]
[ผู้ใช้สังหารสิ่งมีชีวิตระดับเทพเฮ่าด้วยพลังฝึกตนขั้นยุทธ์อริยะ ประเมินความสำเร็จของภารกิจ: ระดับนิรันดร์]
ก่อนหน้านี้ ความสำเร็จของภารกิจระดับสูงสุดที่หยางเฉิงเคยทำได้ มีเพียงระดับตำนาน
คราวนี้เริ่มจากระดับเทพนิยาย แล้วก็ยังมีระดับนิรันดร์ตามมาอีก
[ปรับรางวัล รางวัลเดิม: ศิลามรรคาแห่งความโกลาหล x1 ปรับเป็น: ศิลามรรคาแห่งความโกลาหล x10]
[ต้องการรับรางวัลหรือไม่?]
“รับ”
ศิลาประหลาดสิบก้อน ภายในมีความโกลาหลที่เบิกฟ้าดิน เพียงหยางเฉิงขยับจิต ศิลาทั้งหมดก็เข้าไปอยู่ในพื้นที่เก็บของของเขา
รอยยิ้มบนใบหน้าหยางเฉิงเจือแววหยอกเย้าและมั่นใจอยู่หลายส่วน
ระบบนี้ช่าง “ทึ่ม” ได้น่าเอ็นดู และ “ใจกว้าง” อย่างน่าตกใจจริง ๆ
ตอนนี้เขาวางใจได้อย่างสิ้นเชิง
แม้ระบบจะย้อนกลับไปแล้ว แต่ก็ยังเหมือนเมื่อกว่า 400 ปีก่อน คือไม่อาจคิดวิเคราะห์ได้ด้วยตนเอง
ในเมื่อเป็นเช่นนี้…
หยางเฉิงทอดสายตาไปยังเขตแกนกลางของเนินฝังเซียน
หยางเฉิงไม่ลังเลแม้แต่น้อย ร่างของเขาปรากฏขึ้นนอกเขตที่สิ่งมีชีวิตแห่งการทำลายล้างระดับบรรพชนตนหนึ่งอาศัยอยู่
[คำเตือน มีภัยคุกคามที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่า!]
[ผู้ใช้เผชิญหน้ากับสิ่งมีชีวิตระดับบรรพชน]
[ระดับอันตราย: ไร้ชีวิต]
[หนี! หนี! หนี!!!]
อักษรสีแดงฉานกระหน่ำปรากฏบนหน้าจออย่างบ้าคลั่ง
[ประกาศภารกิจสุดยอด: ผู้ใช้จงยอมแพ้ขัดขืน และลองแสดงความจงรักภักดีอย่างต่ำต้อยที่สุดต่อสิ่งมีชีวิตดังกล่าว อาจยังพอมีโอกาสรอดชีวิต (หมายเหตุ: ข้อเสนอนี้อิงจากการคาดการณ์ในสถานการณ์สุดขีด อัตราความสำเร็จต่ำกว่า 0.0000000001%)]