หยางเฉิงใช้ชีวิตอยู่ในโลกแสงศักดิ์สิทธิ์มานานกว่า 400 ปี
เมื่อนับรวมวันเวลาในพิภพหงเหมิงด้วย นับตั้งแต่กลับชาติมาเกิด เขาก็มีอายุครบ 500 ปีแล้ว
วันนี้
เป็นวันที่เขาจดจำฝังใจ
เป็นวันสิ้นชีพในชาติก่อน และเป็นวันเกิดใหม่ในชาตินี้
เส้นเวลาของทั้งสองชาติซ้อนทับกัน ณ ห้วงขณะนี้
ใครจะคิดว่าระบบจะเริ่มทำงานอีกครั้งในวันนี้
[เจ้าอายุ 500 ปีแล้ว ไร้ภรรยาไร้บุตร ทั้งยังมีชื่อเสียงฉาวโฉ่... ระบบผู้มีความสามารถสำเร็จช้าจึงขอเปิดใช้งาน]
ทันทีที่ข้อความคุ้นตาปรากฏขึ้น มุมปากของหยางเฉิงก็อดกระตุกเล็กน้อยไม่ได้
ระบบนี่เห็นชัด ๆ ว่าย้อนกลับมาเริ่มใหม่แล้ว
แต่เมื่อเทียบกับเมื่อ 500 ปีก่อน ก็นับว่ายังปกติอยู่บ้าง
เมื่อ 500 ปีก่อน เขายังเป็นเพียงทารก
แต่ตอนนี้เขามีอายุครบ 500 ปีจริง ๆ
ถึงอย่างนั้นระบบก็ยังคงทื่อทึมเหมือนเดิม ไม่รู้ว่าเขาฝึกฝนใหม่มานาน 500 ปีแล้ว ยังคงคิดว่าเขาเป็นขั้นยุทธ์อริยะผู้อ่อนแอคนนั้น
[ผู้ครอบครอง หยางเฉิง เจ้าผู้ร่อแร่ประทังชีวิต... ระบบกำลังตรวจสอบ...]
[ตรวจสอบเสร็จสิ้น ที่นี่คือโลกแสงศักดิ์สิทธิ์]
[เหตุใดผู้ครอบครองจึงมาถึงโลกแสงศักดิ์สิทธิ์ได้?]
ดูเหมือนระบบจะงุนงงไม่น้อย
ตามหลักแล้ว ผู้ครอบครองเป็นเพียงขั้นยุทธ์อริยะคนหนึ่ง หากอยู่ในต้าโจวยังนับว่าเป็นยอดฝีมือ แต่เมื่ออยู่ในพิภพหงเหมิงก็เป็นเพียงมดปลวก
ด้วยพลังระดับนี้ ตามหลักแล้วไม่มีทางข้ามมหาพิภพมาได้
แต่เห็นได้ชัดว่าระบบไม่มีความสามารถในการคิดอย่างเป็นอิสระ
มันทำได้เพียงดำเนินการตามตรรกะอันตายตัว
หลังจากงุนงงอยู่ครู่หนึ่ง มันก็ประกาศภารกิจต่อ
[ประกาศภารกิจพลิกชะตา]
[หัวใจมารดาผู้เมตตาที่สุดในใต้หล้า...]
ขณะที่ข้อความของระบบปรากฏ หยางเฉิงก็ขยับจิตมาถึงนอกนครวัฏสงสารแล้ว
หากปล่อยให้ระบบประกาศภารกิจต่อไปจริง ๆ สุดท้ายเขาคงได้รับโอสถซ่อมฟ้าผสานปฐมมาหนึ่งเม็ด