ครืน!
เสียงสนั่นทุ้มต่ำยิ่งกว่าก่อนหน้าดังก้องมาจากส่วนลึกของรอยแยก
ราวกับมีสิ่งมหึมาจากอีกฟากหนึ่งกระแทกเข้าใส่อย่างแรง
ความมืดที่ไหลเวียนอยู่ตามขอบรอยแยกพลันปั่นป่วนรุนแรงขึ้น
รอยแยกถูกฉีกให้กว้างออกไปอีก
จากนั้น สิ่งที่ไหลทะลักออกมาก็ไม่ใช่ของเหลวข้นหนืดอีกต่อไป หากแต่เทกระหน่ำลงมา
ม่านน้ำตกเส้นผ่านศูนย์กลางหลายสิบลี้ถาโถมออกจากรอยแยก ก่อนทิ้งตัวกระแทกลงสู่ทวีปหมอก
ม่านน้ำตกยังไม่ทันตกลงมาจนสุด แรงกดดันอันน่าสะพรึงกลัวที่แผ่ออกมาก็ทำให้ม่านเขตแดนบัววิเศษชำระโลกาของชิงหลินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง แสงสว่างหรี่ดับลงอย่างรวดเร็ว
เสาเหล็กทมิฬปราบห้วงลึกของเมืองศิลาดำส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด รอยร้าวผุดขึ้นบนลำเสา
“แย่แล้ว เหตุใดแรงกระแทกถึงรุนแรงเช่นนี้?”
นี่เป็นครั้งแรกที่ชิงหลินเผลอร้องออกมา สีเลือดบนใบหน้าเย็นชาของนางจางหายไปจนหมด
เถี่ยซานเองก็หน้าเปลี่ยนสีด้วยความตระหนก ตะโกนลั่นว่า “ถอย! รีบถอยเร็วเข้า ของสิ่งนี้ต้านไม่อยู่!”
ทว่าทิศทางที่ม่านน้ำตกกำลังทิ้งตัวลงมาคล้ายเบี่ยงออกเล็กน้อย ไม่ได้มุ่งไปทางผู้คนจากนครปี้ลั่วและเมืองศิลาดำ
หากแต่ตรงเข้าหาต้นไม้ภัยพิบัติมนุษย์สูงตระหง่านต้นนั้น
“เป้าหมายของมันคือต้นแม่”
จิตของถังซิงอวี๋สัมผัสได้ถึงเจตนาร้ายที่ไม่เคยพบมาก่อน ซึ่งตรึงเป้าหมายไว้ที่ต้นไม้ยักษ์
ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วเกินไป
ชิงหลินกัดฟัน ฝืนประคองม่านเขตแดนที่ใกล้พังทลายสุดกำลัง ทว่าชัดเจนว่านางไม่อาจเปลี่ยนทิศทางของม่านน้ำตกได้
เถี่ยซานยิ่งเริ่มคิดถอย รถศึกเคลื่อนถอยหลังแล้ว
หยางเฉิงเงยหน้าขึ้นฉับพลัน จ้องมองม่านน้ำตกที่ประหนึ่งทำลายฟ้าดิน
จะต้านหรือ?
จะเอาอะไรไปต้าน?
หากต้องรับแรงปะทะจากต้นกำเนิดไร้ระเบียบที่ใหญ่โตถึงเพียงนี้ เกรงว่าแม้แต่ทวีปแห่งนี้ก็จะถูกฉีกกระชากเป็นเสี่ยง