เสิ่นอู๋เป็นนางรอง
ตอนสอบเข้ามหาวิทยาลัย เธอฝันว่าโลกทั้งใบหมุนรอบพระเอกนางเอก ส่วนเธอเป็นนางร้ายขี้อิจฉา จอมปลอม น่าสมเพช
ตอนแรกเธอไม่ยอมรับหรอก แต่ชีวิตทำให้เธอต้องยอม
เธอก็เลยหลีกเลี่ยงพระเอกนางเอกซะ ตั้งใจใช้ชีวิตธรรมดา ๆ ของตัวเอง
แต่ตอนนี้... เธอไม่มีเงินแล้ว
เสิ่นอู๋นอนอยู่บนเตียงล่างของหอพัก นึกถึงความฝันนั้น
ในความฝัน โลกนี้เหมือนนิยายนางเอกที่ใคร ๆ ก็หลงรักแต่ตัวเองไม่รู้ตัว
นางเอกเซี่ยจือเจียงทั้งสวยทั้งเก่ง ฐานะดี เรียนเต้นมาตั้งแต่เด็ก ไปที่ไหนก็มีแต่คนห้อมล้อม แต่พอเข้ามหาวิทยาลัย โลกที่กว้างขึ้นทำให้เธอรู้ตัวว่าตัวเองก็ธรรมดาและตัวเล็กนิดเดียว
ด้วยความสับสน เธอเลยสมัครเข้ารายการเรียลลิตี้หาคู่แบบถ่ายทอดสด
ในรายการ นิสัยจริงใจตรงไปตรงมาของเธอทำให้คนดูเอ็นดู หนุ่ม ๆ ในรายการก็ค่อย ๆ หลงเสน่ห์เธอ แสดงความชอบออกมาไม่หยุด แถมสกิลเต้นของเธอก็ทำให้เธอโดดเด่นสุด ๆ...
ส่วนเสิ่นอู๋ล่ะ? เธอก็เป็นสาวในรายการเหมือนกัน ถึงจะไม่เก่งสักอย่าง นิสัยก็ไม่เป็นที่รัก ใจไม่เปิดเผย ไม่จริงใจ แต่เพราะหน้าตาดี ตอนแรกเธอก็มีแฟนคลับอยู่บ้าง
แต่หลัง ๆ เธอทำตัวแบบคบซ้อน แถมยังจีบทั้งชายทั้งหญิง สุดท้ายก็โดนด่าจนต้องออกจากรายการ
ฟังดูเป็นสิ่งที่เธอทำได้จริง ๆ แหละ
จริง ๆ ผลลัพธ์นี้ก็ไม่เลวนะ เสิ่นอู๋คิดในใจ อย่างน้อยสุดท้ายก็ได้ค่าจ้าง
ถ้าแย่สุดก็แค่รับเงินแล้วเผ่น ตัดเน็ต เก็บตัวเล่นเกม...
เธอลุกขึ้นนั่ง กรอกใบสมัครไปพลาง เตือนเข้ม ๆ ว่า "คุณเพื่อนครับ ช่วยอย่ากินขี้ในห้องหน่อย"
เถาจิ่วที่กำลังฟินกับเส้นหมี่หลัวซือเฟินอยู่ รีบขอโทษทันที "โทษที"
เขาเลื่อนเก้าอี้มานั่งข้างเตียงเสิ่นอู๋ ยกขนมหมัวอวี้ส่วงรสตีนไก่สองซองให้ด้วยความเคารพ "คนกินในโรงอาหารมันเยอะ ไม่มีที่นั่ง ขอแค่ครั้งเดียว พี่ยกโทษให้เถอะ"
"นี่ไม่ใช่เรื่องจะยกโทษหรือเปล่า" เสิ่นอู๋ขมวดคิ้วนิด ๆ "วันนี้กล้ากินเส้นหมี่หลัวซือเฟินในห้อง พรุ่งนี้ก็กล้าออกไปยึดโลกแน่ ดีใจจริง ๆ ที่ได้เป็นรูมเมทกับนาย"
เธอรับขนมมาสองซองด้วยรอยยิ้ม ประหยัดค่าอาหารไปอีกมื้อ
·
ใบสมัครผ่านง่ายผิดคาด อาทิตย์ต่อมา เสิ่นอู๋ก็เซ็นสัญญากับรายการ "เส้นทางรัก" เสร็จ
อีกอาทิตย์ให้หลัง รายการเริ่มถ่ายทำเป๊ะ ๆ เสิ่นอู๋ขึ้นรถที่รายการจัดมาให้ตั้งแต่เช้า ไปถึงจุดหมาย
ก่อนหน้านี้ ทีมงานคุยกับเธอไว้ บอกกลาย ๆ ว่า แขกรับเชิญมีหลายคาแรคเตอร์แล้ว แต่ยังขาดคนที่แอคทีฟและลุย ๆ กว่านี้
เสิ่นอู๋พยักหน้าอย่างเข้าใจ
เธอเข้าฉากเป็นคนแรก นั่งได้ไม่นาน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น
จังหวะเคาะไม่เร็วไม่ช้า แสดงถึงความใจเย็นและนิ่งของคนข้างนอก
เสิ่นอู๋เดินไปเปิดประตูให้ จับลูกบิดปุ๊บ หัวใจก็เต้นแรงขึ้นมาอย่างเลี่ยงไม่ได้ เธอถอนหายใจเงียบ ๆ สภาพแวดล้อมแบบนี้มันเอื้อให้เกิดสปาร์คแห่งรักได้ง่ายจริง ๆ
ประตูเปิดออก คนมาผมยาวดำ ใส่เสื้อสูทเทาเข้ม ผู้หญิง รูปร่างสูงโปร่ง มีออร่ามาก ดูไม่ใช่คนระดับเดียวกันชัด ๆ
เสิ่นอู๋อึ้งไปวินาทีหนึ่ง ก่อนยิ้มแล้วลุกหลีก "เข้ามาเร็ว"
รอยยิ้มของเธอทำให้เฉินเกิงจ้องเธอนานกว่าปกติ
เฉินเกิงยื่นมือมาอย่างสุภาพ นาฬิกาข้อมือแพง ๆ สะท้อนแสงวิบวับ
ไม่น่าถึงขั้นทางการขนาดนี้มั้ง เสิ่นอู๋จับมือเบา ๆ นึกในใจว่าเธอคงชินกับการจับมือทักทาย
"ควรเรียกอะไรดีคะ?" เสิ่นอู๋ถามยิ้ม ๆ ตอนยิ้ม ตาเป็นประกายโค้ง เปี่ยมด้วยรอยยิ้ม ดูจริงใจแต่ก็เย้ายวน
ทั้งที่เป็นคำถามมารยาททั่วไป แต่พอออกจากปากเธอ กลับฟังดูเป็นกันเอง เข้าหู อย่างบอกไม่ถูก จนไม่ทันตั้งตัว
"เฉินเกิง หรือพี่เฉินก็ได้ เธอดูเด็กมากเลย อายุเท่าไหร่?" เฉินเกิงมองเธอ
"ยี่สิบเอ็ดค่ะ น้ำเย็นหรือน้ำอุ่นดีคะ?" เสิ่นอู๋หยิบแก้วน้ำขึ้นถาม
"น้ำอุ่น ขอบคุณ" เฉินเกิงตอบโดยไม่ต้องคิด
เสิ่นอู๋ยิ้มมุมปาก สมเป็นบอสใหญ่
เพราะประชาสัมพันธ์มาก่อนหน้านี้ดี ตอนนี้ในไลฟ์สดรายการจึงมีคนทะลักเข้ามาเพียบ
[ข้าคือเกี๊ยวสวรรค์: "ในที่สุดผู้กำกับก็ตาสว่าง เลือกแขกสวย ๆ ได้สักที ขอบคุณมากที่ช่วยให้ไม่ต้องดูพวกตัวประหลาดมาแย่งจูบกันอีกต่อไป"]
ใจเหล็กไม่กินข้า: "อายุยี่สิบเอ็ดเอง น้องเล็กจัง"
[เอ็กซ์พีคืออาวกงชายซึน: "เฉินเกิงนี่หว่า! เฉินเกิง!!"]
[เสี่ยวหงซู 64578134c: "เฉินเกิงคนนั้นจริงเหรอ? คนนั้นที่เป็นบอสใหญ่ของหงเหนิงเคอชวงกรุ๊ปน่ะ!"]
ชื่อเฉินเกิงอาจจะไม่รู้จัก แต่ถ้าพิมพ์ชื่อเธอในช่องค้นหา คำต่อท้ายก็คือประธานกลุ่มบริษัทหงเหนิงเคอชวง
ถัดลงไป ในแนะนำบริษัท จะเห็นมูลค่าตลาดหลายแสนล้าน
ในจอ ทั้งคู่คุยกันได้ดี
จนเสียงเคาะประตูดังอีกครั้ง เสิ่นอู๋ลุกไปเปิด
คราวนี้เข้ามาเป็นหนุ่มผมดำ เด็ก ตัวสูงผอม ใส่เสื้อยืดลายแมวดำ มีหูฟังคล้องคอ ต่างหูข้างหูดูเด่น
"สวัสดีครับ ผมกู้วั่ง"
หนุ่มออกเสียงชัด เสียงใสกังวาน พูดจบไม่ได้มองเสิ่นอู๋อีก จ้องแต่ดอกไม้เหลืองเล็ก ๆ บนยางรัดผมเธอ
"ฉันชื่อเสิ่นอู๋ค่ะ" เสิ่นอู๋ยิ้มตาโค้ง
"เฉินเกิง" เฉินเกิงเอ่ยขึ้น เห็นชัดว่าไม่สนใจหนุ่มเด็กอ่อนหัดแบบนี้
กู้วั่งกำลังจะนั่งลง เสิ่นอู๋รีบห้าม "นั่งตรงนี้ดีกว่าค่ะ ตรงนั้นแอร์เป่าโดนตัว เหงื่อออกแล้วถูกลมเดี๋ยวไม่สบาย"
เธอชี้โซฟาที่ห่างจากแอร์หน่อย มือเธอสวยมาก นิ้วเรียวงาม
กู้วั่งบอกขอบคุณ
เทียบกับความสงบของพวกเขา ในไลฟ์สดนี่แทบระเบิด
[พี่อวี่ไม่ทิ้งสกิลเลี้ยงปลาเล่น: "แม่เจ้า กู้วั่ง! นึกว่าเผลอกดเข้าไลฟ์เกม"]
[ให้ฉันอธิษฐานพเนจร: "เฮ้ย สโมสรบ้าไรวะ จะถังแตกแล้ว ให้แชมป์ออกมาขายตัว?"]
[อ่อนแอมาเยือน: "ลูกยังเด็กนะ อย่ามีแฟนเลย!"]
[นายจะส่งอีกแล้วเรอะ: "รายการนี้ทุ่มทุนขนาดนี้? วันนึงฉันจะได้ดูพี่วั่งออกเรียลลิตี้หาคู่? หลังจากนี้จะไม่ใช้ชีวิตแล้วเหรอ?"]
……
แขกรับเชิญคนต่อไปมาถึง กู้วั่งเป็นคนเปิดประตู
เป็นแขกหนุ่ม สูงโปร่ง สะโอดสะอง ใบหน้าคมคายเรียว ตาสีอ่อน ริมฝีปากบางคมสัน บุคลิกดูดี มีการศึกษา
"โจวสิงเจี่ยน" ชายหนุ่มแนะนำตัวกับทุกคน
"สวัสดี เฉินเกิง" เฉินเกิงดูสนใจมากขึ้น
ทั้งสองคุยกันต่อ
เสิ่นอู๋ไม่ได้กินข้าวเช้า เมื่อคืนก็กินเซ็ตทำเอง น้ำร้อนแก้วใหญ่ น้ำเย็นเข้มข้นรสต้นตำรับ แถมเติมเครื่องน้ำอุ่นเพิ่มอีก ทำเอาหิวง่ายเป็นพิเศษ ตอนนี้เริ่มซึมแล้ว
ท้องร้องขึ้นมา เธอทำหน้าขรึม จิบน้ำ
ทันใดนั้น มือข้างหนึ่งก็ยื่นเข้ามา บนฝ่ามือมีบิสกิตช็อคโกแลตชิ้นหนึ่ง
"กินหน่อย" กู้วั่งมองเธอเงียบ ๆ พูดเบา ๆ
.
.
.
(ไม่ใช่ 1v1 แต่ก็คงไม่เขียนเป็น NP ตรง ๆ ตอนจบจะเขียนแยกให้แต่ละคน มีแนวโน้มเสน่ห์แรงจนใคร ๆ ก็หลงอยู่นิดหน่อย หวังว่าทุกคนจะชอบนะ (^～^))