เป็นอย่างที่คิดไว้จริง ๆ ไม่รู้จักสำนึกบุญคุณเหมือนเมื่อก่อนเลย
“จริงสิ หัวหน้า ทำไมจู่ ๆ ถึงเปลี่ยนจุดหมายล่ะ?” หูป๋อจวิ้นถามด้วยความสงสัย
ตอนแรกพวกเขาได้รับแจ้งข่าว แต่ไม่รู้ว่าควรทำอะไร จึงคิดจะหลบอยู่ในบ้านเหมือนคนอื่น ๆ
แต่ไม่คิดว่าตอนออกไปซื้ออาหารเล็ก ๆ น้อย ๆ จะเจอซอมบี้เข้า โชคดีที่กู้หนานอวี่ปรากฏตัวมาช่วยพวกเขาไว้พอดี
ตอนนั้นเขาขับรถมาคันหนึ่ง บอกว่าจะขับตระเวนไปทั่วเมืองบีเพื่อหาที่ปลอดภัยหลบซ่อน ทั้งยังเก็บกระเป๋าเดินทางเรียบร้อยแล้ว
ทั้งสามคนเห็นแล้วก็เลื่อมใสเขาสุดใจ จึงตามเขาไปทันที และกลับไปเก็บกระเป๋าเช่นกัน
พวกเขาล้วนเป็นคนมีเงิน คิดว่าจะเปลี่ยนไปใช้รถคันใหญ่กว่านี้ดีไหม แต่ก็กลัวจะสะดุดตาเกินไป อีกอย่างรถคันนี้ก็นั่งกันสี่คนได้พอดี
แต่คิดไม่ถึงว่าพอเก็บของพร้อมสรรพแล้ว ซ่งหรงหรงก็โผล่มา
ตอนนั้นเธอร้องไห้บอกกู้หนานอวี่ว่าพ่อถูกซอมบี้ฆ่าตาย ขอให้เขาดูแลเธอให้ดี แล้วยังจะให้เขาอยู่กับเธอด้วย
“ก่อนพ่อฉันตาย เขาส่งข้อความมาบอกให้คุณดูแลฉัน เขาคิดว่าฉันเป็นแฟนคุณ คุณคงไม่ปล่อยให้เขาตายตาไม่หลับหรอกใช่ไหม?”
ทั้งสามคนเห็นกู้หนานอวี่กวาดตามองซ่งหรงหรงตั้งแต่หัวจดเท้า ก่อนจะตอบตกลงด้วยท่าทีที่ยากจะคาดเดาความหมาย
ตั้งแต่เมื่อวาน ทุกคนผลัดกันขับรถ ตระเวนหาสถานที่ปลอดภัยที่กู้หนานอวี่พูดถึง พร้อมกับกวาดหาเสบียงไปด้วย
แต่วันนี้ หลังพาเวินจือหนิงกลับขึ้นรถได้ไม่นาน เขากลับเปลี่ยนใจขึ้นมากะทันหัน