เขาพิงพนักเก้าอี้ มือลูบไปตามแก้มตัวเอง "รู้สึกว่าใบหน้าฉันจะยิ้มจนค้างไปหมดแล้ว"
กาแฟที่เขาดื่มไปเกือบหมดแก้ว เขาดูดอึกสุดท้าย แล้วถอนหายใจแผ่วเบา "รักษาภาพลักษณ์นี่มันยากจริง ๆ"
"แค่อยากเป็นคนไร้มารยาทธรรมดา ๆ ก็ยังยาก"
"ทำไมเธอไม่พูดอะไรเลย? วันนี้ฉันทำตัวดีใช่ไหม? ฉันจะบอกให้ เรื่องที่ฉันพูดถึงเธอเมื่อก่อนหน้านี้เป็นความจริงทั้งหมดเลยนะ ซาบซึ้งไหมล่ะ"
"เธอไม่ได้ง่วงหรอกหรือ ถึงได้พูดมากแบบนี้" เวินจือหนิงปรายตามองเขา "เห็นเธอพูดมากขนาดนี้ กระปรี้กระเปร่าดี วันนี้ฉันจะให้งานเธอเพิ่มอีกสักหน่อยแล้วกัน"
เคอกุยตู้แหงนหน้าพิงพนักเก้าอี้แล้วหลับในทันที
รถแล่นไปถึงหน้าประตูบริษัทซิงเหย่าเอ็นเตอร์เทนเมนต์ แฟนคลับไม่รู้ว่าพวกเขาจะกลับมา หน้าประตูจึงไม่ค่อยมีคน
แล้วก็ไม่ต้องให้พนักงานรักษาความปลอดภัยลำบากคอยกั้นคน
เห็นเคอกุยตู้ยังนอนนิ่งไม่ยอมลุก เวินจือหนิงจึงบีบจมูกเขาโดยตรง
วินาทีต่อมา เขาก็ตื่นเต็มตา
"เยี่ยมมาก ฉันงีบไปแป๊บเดียวก็หายง่วงแล้วล่ะ ผู้จัดการ"
เวินจือหนิงตบเขาเบา ๆ "ลงรถ"
ทั้งสองคนลงรถพร้อมกับเซี่ยวอู๋ เวินจือหนิงพูดกับเซี่ยวอู๋ว่า "นายเอากล้องไปตัดต่อก่อน พวกเราสองคนต้องไปประชุม"
"ได้" เซี่ยวอู๋ถืออุปกรณ์ถ่ายภาพเดินไปยังชั้นสองของบริษัท
ทั้งสองคนเข้าไปในห้องประชุม
ศิลปินคนอื่น ๆ ก็มากันแล้ว กล่าวทักทายแล้วดึงเก้าอี้ออกมานั่งตามอัธยาศัย
"พี่หนิง กุยตู้บ้านคุณขึ้นทวิตเตอร์อีกแล้ว" ผู้จัดการของอีกฝ่ายกล่าว