รอคอยมานานจนเผลอหลับไปแล้ว จู่ๆ ด้านหลังของเวินจือหนิงก็ถูกสะกิดเบาๆ สุดท้ายเธอจึงพลิกตัวกลับมา
เมื่อหันไป ก็เห็นหัวน้อยๆ ที่หมอบอยู่ข้างเตียง กระพริบตาปริบๆ มองเธออยู่
เวินจือหนิง: "……"
"เคอกุยตู้" น้ำเสียงเธอมีความอ่อนเปลี้ยของคนที่ยังตื่นไม่เต็มที่ "ถ้าไม่ใช่เพราะนายหน้าตาดี การกระทำแบบนี้ของนายน่ากลัวมากเลยนะ"
เขาวางมือสองข้างซ้อนกันลงบนเตียง หมอบขอบเตียง วางคางบนมือ มองเธอ
"ฉันเปิดไฟก่อนแล้วถึงเรียกเธอ ไม่ทำเธอตกใจหรอก"
เขายื่นนิ้วหนึ่งสะกิดมือเธอ "หนิงหนิง ฉันนอนไม่หลับ"
"แล้วนายก็มารบกวนฉันนอนเนี่ยนะ?" เธอถาม
"ฉันมาเข้าร่วมความฝันของเธอ" เขาเต็มไปด้วยความจริงใจ "ให้ศิลปินระดับท็อปของเธอได้นอนกับเธอด้วย ดีมั้ย?"
"ผู้จัดการมีหน้าที่ดูแลคุณภาพการนอนของศิลปิน ใช่หรือเปล่า?"
"แล้วถ้าไม่นับสถานะนี้ ในฐานะเพื่อนที่สนิทกันมาก เธอใจแข็งพอจะเห็นฉันนอนไม่หลับได้เหรอ?" เขาถาม
เวินจือหนิงเงียบไปนาน
เมื่อเห็นเธอไม่พูด เคอกุยตู้ก็ก้มหน้าลงอย่างเศร้าสร้อย "เธอไม่อยากนอนกับฉันเหรอ?"
"ก็ได้ งั้นฉันไปแล้วนะ ฝันถึงฉันด้วยล่ะ"
เขากำลังจะลุกขึ้น ก็ถูกเธอกดหัวไว้แล้วลูบเบาๆ สองที
"ขึ้นมาเถอะ เพื่อนสนิทที่เป็นศิลปินของฉัน"
มุมปากของเคอกุยตู้ยกขึ้นอย่างบ้าคลั่ง เขาเปิดผ้าห่มแล้วขึ้นเตียง
ตอนแรกทั้งคู่นอนอย่างเป็นระเบียบ ต่างสัมผัสไหล่กันนอนหงาย
จนกระทั่งเวินจือหนิงวางขาพาดบนตัวเขา