“แล้วก็เอาเจลอาบน้ำของเธอมาด้วย”
ลูกกระเดือกของเคอกุยตู้ขยับขึ้นลง อารมณ์พลุ่งพล่านอย่างกะทันหัน แม้แต่ตัวเขาเองยังไม่รู้ว่าเกิดจากอะไร
แต่การเชื่อฟังคำพูดของเวินจือหนิงคือสิ่งที่เขาควรทำอยู่แล้ว
เขาหยิบเสื้อผ้าของเธอออกมาจากกระเป๋าเดินทาง นิ้วมือแตะลงบนชุดชั้นในแนบเนื้อแล้วชะงักไปครู่หนึ่ง
พลันเผลอลูบคลำเบา ๆ สองครั้ง
“กุยตู้?” เขาได้ยินเสียงเธอเรียกเขา น้ำเสียงอ่อนหวานเย้ายวน
ลำคอแห้งผาก ร่างกายเกร็งแน่น เขาเดินเข้าไปหาเธอ ยื่นเสื้อผ้ากับเจลอาบน้ำขวดหนึ่งให้
บราตรงนั้นกับกางเกงในถูกเขาเหน็บไว้ตรงกลางเสื้อผ้า
“เป็นอะไรไป? ทำไมไม่มองฉัน?” เวินจือหนิงรู้สึกแปลกใจกับปฏิกิริยาของเขา
เขาก้มหน้ามาตลอด เอ่ยตะกุกตะกักว่า “ไม่มีอะไรนี่ เธอรีบปิดประตูเถอะ”
เหมือนเธอจะรู้แล้วว่ามันคืออะไร หลุดเสียงหัวเราะออกมาดัง “พรืด”
“อายเหรอ?” เธอหัวเราะพลางพูด “นี่มันอะไรกัน เธอเป็นดาราของฉัน ฉันเป็นผู้จัดการของเธอ ให้หยิบเสื้อผ้ามาให้ แค่มองแป๊บเดียวจะเป็นไรไป เราสนิทกันจะตายแล้วนะ”
เธอยื่นมือข้างหนึ่งออกมา เกี่ยวคางเขา หยดน้ำไหลลงมาตามคางเขา หล่นลงสู่พื้น
เสียง “ติ๊งต่อง” ดังขึ้น เขาฟังแล้วชัดเจนเป็นพิเศษ
“จะกัดไหม?” เธอถามเสียงเบา
เคอกุยตู้เงยหน้าขึ้นตามแรงที่เธอเชิดคางเขา มองดูคนในประตู
ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงอย่างบ้าคลั่ง เหมือนกำลังตอบรับคำพูดนี้ของเธอ
“งั้นรอให้ฉันอาบน้ำเสร็จก่อนแล้วค่อยกัดนะ ได้ไหม?” น้ำเสียงเธอเต็มไปด้วยการยั่วยวน ราวกับร่ายมนตร์สะกด ล้อเล่นกับคางเขา