เย่ไป๋ฉิงอยากมาก อยากสุด ๆ ในตอนนี้ที่จะเอาไม้เสียบลูกชิ้นทิ่มใส่ร่างของเวินจือหนิง ให้เธอพูดไม่ได้ ไม่สามารถแสร้งทำเป็นดอกบัวขาวยั่วยวนเจียงจี้เฮ่ กรีดหน้าเธอให้เละจะดีกว่า
เย่ไป๋ฉิงจ้องเขม็งไปยังทิศทางที่เวินจือหนิงเดินจากไป
เจียงจี้เฮ่อยู่ข้าง ๆ เธอ ไปกับเธอด้วย เย่ไป๋ฉิงเรียกหลายครั้งเจียงจี้เฮ่ก็ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง
เขาเอียงศีรษะพูดกับเวินจือหนิง สายตาจดจ่ออยู่ที่ใบหน้าด้านข้างของเธอ
เป็นแววตาที่ทั้งจริงจังและแฝงนัยยะมืดหม่น
แถวนี้มีห้องน้ำ เวินจือหนิงถือกระโปรงไปเปลี่ยน
เปลี่ยนเสร็จออกมา หมุนตัวไปรอบหนึ่งต่อหน้าเจียงจี้เฮ่ผู้รอเธออยู่
"สวยไหม?" เธอถาม
เจียงจี้เฮ่มองเธอ เสียงแหบพร่า: "สวย"
ไม่ใช่แค่สวย ร่าเริงสดใสราวกับเทพธิดา ใคร ๆ ก็ละสายตาไม่ได้
"หนิงหนิง" เขาก้มเอวมองเธอ "ฉันถามอะไรสักอย่างได้ไหม?"
"ได้สิ" เวินจือหนิงพยักหน้า
"ช่วงนี้หนิงหนิงอารมณ์ไม่ดีหรือเปล่า? หรือว่าเครียดเรื่องเรียน?"
เขายกขนตาขึ้น ดวงตาสีดำขลับสะท้อนภาพใบหน้าของเธอ
เสียงของเขาเบามาก อดทนถามเธอ: "หรือว่าฉันทำอะไรไม่ดี?"
"ทำไมพี่ถึงคิดอย่างนั้นล่ะ" สีหน้าเธอฉายแววไม่เห็นด้วย
เจียงจี้เฮ่ถอนหายใจโล่งอกชั่วคราว "ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ใช่เพราะฉัน แล้วมันอะไรล่ะหนิงหนิง?"
"ฉันรู้สึกเหมือนหนิงหนิงไม่อยากเข้าใกล้ฉัน"
คงนึกไม่ถึงว่าเขาจะช่างสังเกตขนาดนั้น เวินจือหนิงอ้าปากอยากพูดอะไรบางอย่าง