ช่วงนี้เจียงจี้เฮ่เอาแต่ค้นคว้าคอมเมนต์ในคลิปวิดีโอของเวินจือหนิงผ่านมือถือ
จนกระทั่งสองวันก่อนเวินจือหนิงจะสอบ
เธออ่านหนังสืออยู่บ้าน ส่วนเจียงจี้เฮ่ไม่มีเรียน
เย่ไป๋ฉิงนัดเขาออกไปข้างนอก เขามีแผนอื่นในใจเลยตอบตกลง
เบาะข้างคนขับมีของกองเต็ม เธอเลยต้องนั่งเบาะหลัง
เปิดบลูทูธจะเชื่อมฟังเพลง แต่สายตาเฉียบคมก็พบว่าบนจอรถมีเพลย์ลิสต์ใหม่โผล่มา
ข้อความบนนั้นคือ: [เพลงโปรดของหนิงหนิง]
เย่ไป๋ฉิงนั่งด้านหลัง มองเจียงจี้เฮ่กดเพลงแรกเปิดคล่องแคล่ว
เสียงเพลงซึ้งๆ ดังก้องในรถ
“นี่เพลงที่หนิงหนิงชอบฟัง ทุกครั้งที่ขึ้นรถฉันเธอต้องฟัง”
“เธอก็ฟังเยอะๆ สั่งสมรสนิยมแบบหนิงหนิงบ้าง อย่าเอาแต่ฟังของแย่ๆ”
น้ำเสียงตรงๆ อย่างเห็นเป็นเรื่องปกติของเขาทิ่มแทงหูเย่ไป๋ฉิง
ถึงร้านอาหาร
ระหว่างกินข้าวนานแค่ไหน เจียงจี้เฮ่ก็จ้องมือถือที่เธอวางไว้ข้างตัวปริบๆ ไปตลอด
กำลังจะพูดอะไรบางอย่าง มือถือเจียงจี้เฮ่ก็ดัง
เห็นว่าใครโทรมา เจียงจี้เฮ่กดรับทันที
“พี่!” เวินจือหนิงทักทายอย่างร่าเริง เห็นฉากหลังในคลิปของพี่ “พี่อยู่ไหนน่ะ”
“พี่กินข้าวอยู่ข้างนอก” เจียงจี้เฮ่กดมือถือต่ำลง เปลี่ยนกล้องไปที่อาหารบนโต๊ะ “หนิงหนิงกินอะไรยัง”
“กินแล้ว” เวินจือหนิงฟุบลงบนสมุดการบ้าน มองจอ “พี่ต้มบะหมี่ให้ พอกินเสร็จหนูก็กลับห้องอ่านหนังสือเลย”
“หนิงหนิงน่ารักจัง”
น้ำเสียงเอ็นดูอย่างปิดไม่มิดนั่น ทำให้เย่ไป๋ฉิงที่นั่งตรงข้ามชะงัก