หนึ่งวันก่อนสอบของเวินจือหนิง
เธอตึงเครียดเกินไป ขดตัวอยู่ในห้อง กินก็ไม่ลง นอนก็ไม่หลับ
เวินเยว่เชิงปลอบแล้วปลอบอีก ปกติแล้วพอจะยอกล้อได้สักสองสามคำ แต่ตอนนี้กลับพูดอะไรไม่ออกเลย กลัวจะไปกระตุ้นเธอ
“หนิงหนิง พี่ทำปีกไก่โค้กที่หนูชอบที่สุดมาให้แล้วนะ ออกมากินหน่อยสิ” เวินเยว่เชิงพูดอยู่นอกประตู
“ไม่กิน”
“เที่ยงหนูก็ไม่ได้กินแล้วนะ ถ้าท้องหิว พรุ่งนี้จะไปสอบได้ยังไง”
เสียงบ่นพึมพำของเวินเยว่เชิงยังดังมาจากข้างนอก มือถือของเวินจือหนิงก็ยังส่งเสียง “ติ๊งติ๊ง” อย่างต่อเนื่องจากข้อความที่ส่งเข้ามา
เป็นคำอวยพรจากเซวียเผิงกับหรงจิ่งซั่ว ขอให้เธอสอบราบรื่น และยังโพสต์ลงโมเมนต์แท็กหาเธอด้วย
ข้อความบนสุดเป็นข้อความหลายข้อความจากเจียงจี้เฮ่
[หนิงหนิง วันนี้ไม่คอลวิดีโอเหรอ?]
[งั้นคืนนี้พักผ่อนให้เต็มที่นะ พรุ่งนี้พี่ซื้อเค้กเล็ก ๆ ไปให้ หนูจะได้กินตอนสอบเสร็จ แล้วก็หยางจือกานลู่สักแก้ว ไม่ให้พี่ชายหนูรู้]
[มีอะไรมาหาพี่ได้นะ หนิงหนิง อย่าหลบหน้าพี่เลย]
ตั้งแต่วันนั้นที่ร้านอาหารที่เธอโทรวิดีโอหาเขา พวกเขาทั้งสองก็เคยชินกับการโทรวิดีโอกันทุกคืน
บางครั้งเขาก็เป็นฝ่ายเริ่ม บางครั้งก็เป็นเวินจือหนิง
ทุกคืนหลังจากเลิกเรียนภาคค่ำ เวินจือหนิงเปิดมือถือก็จะเห็นข้อความที่เขาส่งให้เธอตลอดทั้งวัน มีไม่มาก แต่จะแชร์ตารางงานของเขาในวันนั้น เช่นวันนี้เขากำลังเรียนอยู่ ถ่ายรูปห้องเรียนมาให้ดู แถมยังแอบถ่ายตอนเวินเยว่เชิงหลับมาให้เธอเห็นอีก