"ผมพาคุณออกมาเที่ยว ถ้าไม่ยอมให้ผมออกเงิน กลัวพี่ชายคุณจะกระทืบผมเอาน่ะสิ"
"หนิงหนิงจะเก็บเงินไว้ แล้วคราวหน้าซื้อของขวัญมาตอบแทนน้ำใจผมก็ได้นะ?" เขาพูดช้า ๆ แต่แฝงไปด้วยความอ่อนโยน
"ดีค่ะ"
"ขอบคุณหนิงหนิงล่วงหน้าครับ"
ที่ร้านกล่องสุ่มในห้างสรรพสินค้านี้ กล่องละหนึ่งร้อยหยวน
เวินจือหนิงซื้อมาห้ากลุ่ม ไม่มีเลยสักกลุ่มที่เปิดได้ตัวที่ชอบ
"หนูน้อย โชคของเธอนี่ถือว่าดีแล้วนะ" เจ้าของร้านบอก "ตัวซีเคร็ตที่เธออยากได้น่ะ สุ่มยากจะตาย ครั้งก่อนมีคนซื้อไปยี่สิบกว่ากล่องยังเปิดไม่ได้เลย แถมยังด่าฉันอีกต่างหาก"
เวินจือหนิงก้มมองตุ๊กตาที่มีให้เห็นเกลื่อนในมือ แล้วตัดสินใจพอแค่นั้น
"พอเถอะค่ะพี่ชาย อย่าเสียเงินเปล่าเลย"
เจ้าของร้านมองเห็นคนข้าง ๆ เธอดูมีมาดไม่ธรรมดา แวบเดียวก็รู้ว่าเป็นคนมีสตางค์ รีบพูดทันทีว่า
"โอ๊ะ หนุ่มหล่อ สุ่มต่อให้เธอหน่อยสิ ดูสิแฟนคุณอยากได้จะตาย"
"แถมการสุ่มกล่องน่ะ สนุกตรงที่ลุ้นกับความลึกลับนี่แหละ คุณจ่ายเงินให้แฟน เธอเป็นคนเปิด แล้วเธอจะดีใจมากเลยนะ"
ได้ยินคำเรียกของเจ้าของร้าน ทั้งสองคนก็ชะงักไปเหมือนกัน
"เราไม่..." เวินจือหนิงกำลังจะอธิบายว่าพวกเธอไม่ใช่คู่รัก แต่นี่คือเจ้าของร้านที่พูดเก่งจัด
ปากก็พล่ามไม่หยุด ไม่ยอมเปิดโอกาสให้เลยสักนิด
เธอชำเลืองมองเจียงจี้เฮ่ เขายักไหล่แบบไม่ได้ใส่ใจเท่าไหร่ เธอก็เลยไม่แก้ไขอะไรอีก
สุดท้ายซื้อเพิ่มอีกสิบกลุ่ม ก็ยังไม่ได้อยู่ดี
เวินจือหนิงจับมือเจียงจี้เฮ่เดินออกมาหน้าตาย
"ไม่เอาอีกแล้วเหรอ!" เจ้าของร้านตะโกนไล่หลัง พยายามรั้งไว้ "หนุ่มหล่อ ใช้ตังค์ให้แฟนอีกหน่อยสิ!"