เห็นเขาถือถ้วยรางวัลเดินมาหาเธอ เวินจือหนิงรับไปวางไว้ในห้อง
ประตูห้องเธอเปิดกว้าง เขาก็มีมารยาทหันหลังให้ไม่มอง
"พี่ หนูไปก่อนนะ" ออกมาแล้ว เวินจือหนิงเอ่ย
วันนี้เธอสวมชุดกระโปรงสีชมพู สะพายกระเป๋าสะพายข้างสีขาว ดูอ่อนหวานบริสุทธิ์
ดูเหมือนเธอจะชอบกระโปรงมาก
เจียงจี้เฮ่มองเธอ พลางคิด
"ไปได้แล้ว" เวินเยว่เชิงโบกมือ "เฒ่าเจียง ดูแลคนด้วย อย่าให้เธอกินผักชี"
"รู้แล้ว นายบอกไปรอบที่แล้ว" เจียงจี้เฮ่เปลี่ยนรองเท้า
"อย่าทำเป็นไม่ใส่ใจ" เวินเยว่เชิงกลัวว่าเขาแค่คิดว่าไม่ชอบกิน จึงรีบเสริม "เธอแพ้ผักชี"
เจียงจี้เฮ่ชะงัก มองเวินจือหนิง
เขาคิดว่าเป็นเรื่องรสนิยม ไม่คิดว่าจะแพ้
"หนูไม่กินแน่นอนค่ะ" เวินจือหนิงดึงเจียงจี้เฮ่
ทั้งสองออกไป
รถของเจียงจี้เฮ่จอดอยู่ข้างนอก เปิดประตูฝั่งผู้โดยสารให้เธอเข้าไป แล้วอ้อมไปอีกฝั่งขึ้นรถ
"หนิงหนิงชอบกินบุฟเฟต์ไหม ผมรู้จักร้านดีๆ ร้านหนึ่ง"
"ได้ค่ะ" เวินจือหนิงพยักหน้า
เจียงจี้เฮ่จึงตั้งนำทางไปร้านบุฟเฟต์นั้น ขับรถออกไปจากที่นี่
"เปิดเพลงฟังหน่อยได้ไหมคะ" เวินจือหนิงถาม
"ได้สิ"
เวินจือหนิงจึงเปิดมือถือ ค้นหาเบอร์รถเชื่อมต่อบลูทูธ
จากนั้นก็กดยืนยันบนจอหน้ารถ ปรับไปที่รายการเพลงของตนบันทึกไว้ แล้วเริ่มเล่นเพลงแรก