เวินจือหนิงรีบถอยหลัง “คนเยอะแยะอยู่ตรงนี้นะ”
“คิดถึงคุณจะแย่แล้ว” เซี่ยชิงซู่มองริมฝีปากเธอ ก่อนจะเลียริมฝีปากตัวเองโดยไม่รู้ตัว
ท่าทางนั้นทำให้เวินจือหนิงรีบกวาดตามองรอบ ๆ กลัวว่าจะมีคนอื่นเห็นสภาพของเซี่ยชิงซู่เข้า
“ครูเซี่ยตัวเล็ก อยู่ข้างนอกก็สำรวมหน่อยสิ” เธอกระซิบ
พอได้ยิน เซี่ยชิงซู่ก็ประกบจูบเธอทันที
เวินจือหนิงตั้งตัวไม่ทัน ถูกเขาจูบเข้าให้หนึ่งที เธอยกมือปิดปาก พลางมองชายหนุ่มที่ดูพึงพอใจ
“คุณทำอะไรน่ะ?”
“ก็คุณบอกว่าอยากจูบผมข้างนอกไม่ใช่เหรอ?” เขาดึงมือเธอออก “งั้นก็ไม่ต้องปิดปากสิ เราค่อย ๆ จูบกัน”
“กำลังถ่ายอยู่นะ” เวินจือหนิงไม่มีเวลามาสนใจว่าเขาฟังผิด เธอยกโกโปรในมือขึ้นโบก “ไม่เอา ไว้กลับบ้านค่อยว่ากัน”
พนักงานรอบ ๆ ต่างยุ่งอยู่กับงานของตัวเอง แต่ก็แอบมองมาเป็นระยะ พลางยิ้มอย่างมีเลศนัย
ที่แท้ครูเซี่ยก็ขี้อ้อนขนาดนี้จริง ๆ
มีแขกรับเชิญในรายการซึ่งเป็นรุ่นพี่เดินเข้ามาทักทาย เขายิ้มแย้มพลางเข้ามาทำความรู้จักกับเวินจือหนิง
เวินจือหนิงคุยกับอีกฝ่ายอยู่พักหนึ่ง มือก็ถูกเซี่ยชิงซู่จับไว้ บีบเล่นไปมา
“ใกล้เริ่มถ่ายแล้วครับ” พนักงานคนหนึ่งเตือนว่าการถ่ายทำกำลังจะเริ่มอีกครั้ง
เวินจือหนิงยังถือแว่นตาอยู่ในมือ เธอขยับมือเล็กน้อย ชายหนุ่มที่ยังจับมือเธอเล่นอยู่ก็โน้มศีรษะลงมา
เธอสวมแว่นตาคืนให้เขา แล้วพูดว่า “ช่าย วันนี้ก็เป็นเด็กดีเหมือนกันนะ”
“แล้วมีรางวัลไหมครับ คุณครูเวิน?” เขาถามพร้อมรอยยิ้ม
“ให้รางวัลมันกินของอร่อยคืนนี้ไง”
“แบบที่ผมคิดหรือเปล่าครับ?” ดวงตาของเซี่ยชิงซู่เป็นประกายจนปิดไม่มิด ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง