【เธอเป็นซอมบี้ เธอจะกัดฉัน ถ้าฉันผลักเธอออกไป เธอก็จะโกรธ ฉันจะทำอะไรได้ล่ะ ก็ต้องปล่อยให้เธอกัด อยากกัดตรงไหนก็ได้】
＊
ในวันที่ซอมบี้เริ่มระบาดเล็กน้อย เวินจือหนิงก็กลายเป็นซอมบี้
เธออยากกัดคนมาก ครั้งหนึ่งเคยตามพวกเดียวกันไปหามนุษย์ที่ยังไม่ถูกกัด แต่พอได้กลิ่นพวกนั้นกลับไม่รู้สึกอยากกินเลย
ตอนนี้เธออยากหาคนที่กลิ่นหอมกว่านั้นมากัด
วันต่อมา เวินจือหนิงทนไม่ไหวอีกต่อไป จึงแยกตัวออกจากกลุ่มซอมบี้ที่เดินโซเซไปมา แล้วออกเดินเตร่ไปทั่ว ก่อนจะพบรถคันหนึ่งจอดอยู่ไม่ไกล
เธอได้กลิ่นขนมจากในรถ
ถึงตอนนี้เธอจะกลายเป็นซอมบี้แล้ว แต่ร่างกายของเธอกลับไม่เหมือนซอมบี้ตัวอื่น
อย่างเรื่องอาหาร ซอมบี้ชอบกัดคนเท่านั้น
แต่เธอรู้สึกหิว และนอกจากกัดคนแล้ว ยังสามารถกินอาหารที่มนุษย์ชอบกินได้ด้วย
เวินจือหนิงมองซ้ายมองขวา ก่อนจะย่องไปถึงหน้ารถคันนั้น
เธอเกาะอยู่ข้างกระจกรถ คิดจะมองเข้าไปข้างในสักหน่อย แต่กระจกติดฟิล์มทึบแสงไว้ จึงมองอะไรไม่เห็นเลย
แต่ข้างในต้องมีของกินอร่อย ๆ อยู่ไม่น้อยแน่ เธอได้กลิ่นแล้ว
ขณะที่กำลังจะใช้มือทุบกระจกเพื่อหยิบของกินออกมาสักหน่อย เวินจือหนิงก็ได้ยินเสียงร้อนรนจากด้านหลัง
“หัวหน้า มีขโมยอยู่หน้ารถเรา!”
“เฮ้ย เป็นซอมบี้หรือเปล่า ทุกคนเตรียมพร้อมเร็ว!”
“ดูแล้วก็ไม่เหมือนซอมบี้นะ...”
“มองจากข้างหลังแล้วดูสวยใช้ได้เลย”
“ช่างเถอะ ไม่ว่าเธอจะเป็นใคร มาทำลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่หน้ารถเราแบบนี้ก็ต้องมีเจตนาไม่ดี ฆ่าทิ้งเหมือนเดิม!”