“ถึงครั้งนี้เราจะได้กลับมาเจอกันอีก เธอก็ไม่มีอะไรจะพูดกับฉันเลยสินะ”
“แถม...” แนวกรามของเขาขบแน่น มุมปากกระตุกเป็นรอยยิ้มเย็นชา “พอรู้ว่าฉันมีแฟนแล้ว เธอก็ยังไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย”
“นายชอบเธอเหรอ?” กู้หนานอวี่รับแก้วกับแปรงสีฟันจากมือเธอ แล้วเอากลับไปวางไว้ท้ายรถ
“ฉันเกลียดเธอมาก”
เวินจือหนิงทำหน้าสงสัย ราวกับกำลังถามว่า ถ้าเขาเกลียด แล้วทำไมถึงยังคบกันอยู่
ฐานะครอบครัวของกู้หนานอวี่ไม่ได้ด้อยไปกว่าตระกูลซ่งหรงหรง เวินจือหนิงเองก็สงสัยว่าทำไมจู่ ๆ เขาถึงมาที่เมือง B แถมยังเข้าทำงานในบริษัทของซ่งหรงหรงด้วย
“อยากรู้เหรอ?” กู้หนานอวี่ปิดท้ายรถ
“ไม่บอกหรอก”
“โอ๊ย—” เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดที่คุ้นหูเป็นพิเศษดังขึ้น ดึงความสนใจของทั้งคู่ไป
กู้หนานอวี่ที่กำลังจะพูดอะไรบางอย่างอย่างหงุดหงิดหันไปมอง ก็เห็นมือของซ่งหรงหรงถูกหนีบอยู่ท้ายรถ
ที่แท้ท้ายรถซึ่งกู้หนานอวี่คิดว่าปิดลงไปแล้วเมื่อครู่ แค่หนีบมือของซ่งหรงหรงไว้เท่านั้น
ซ่งหรงหรงกว่าจะเช็ดคราบบนใบหน้าที่ถูกกู้หนานอวี่เหยียบ กับรอยเปื้อนบนเสื้อบริเวณท้องที่เวินจือหนิงเหยียบจนแทบหมดได้ ก็ลำบากไม่น้อย
เดิมทีเธอออกมาเพื่อหยิบของใช้ส่วนตัว แล้วกะจะพูดกับกู้หนานอวี่สักสองคำ
ไม่คิดว่าเขาจะตั้งใจคุยกับเวินจือหนิงเสียจนไม่ทันสังเกตมือของเธอเลย
เธอกุมมือที่ถูกหนีบไว้ มองกู้หนานอวี่พลางหวังจะได้ยินคำปลอบใจจากเขาสักคำ
“มิน่าล่ะ เมื่อกี้ตอนปิดถึงรู้สึกแปลก ๆ” กู้หนานอวี่ปิดท้ายรถลงอีกครั้ง