เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น เวินหลิงตื่นขึ้นเพราะนาฬิกาชีวภาพ
เธอมองหน้าจอสเตตัสแวบหนึ่ง พบว่าตอนนี้เพิ่งหกโมงเท่านั้น อาจเป็นเพราะคิดว่าวันนี้จะได้เข้าดันเจี้ยน เลยตื่นเต้นจนตื่นเช้าก็ได้
เวินหลิงยืดเส้นยืดสาย ลุกขึ้นนั่งบนเตียง หางที่อยู่ด้านหลังก็เหยียดยาวตามไปด้วย
เวินแมวเหมียวยังคงขดตัวอยู่ข้างหมอน หดเป็นก้อนกลม
หางคลุมปลายจมูกเอาไว้ ยังคงหลับสนิท
“หนูหลับเหมือนหนูนาเลย!!!”
เวินหลิงพึมพำเสียงเบา แต่ไม่ได้ปลุกมัน
เธอไปล้างหน้าแปรงฟันก่อน จากนั้นก็นั่งข้างโต๊ะพับ ดื่มน้ำอุ่นหนึ่งแก้ว แล้วมองหน้าจอสเตตัสอีกครั้ง
【วันที่สิบสาม】
【เวลาปัจจุบัน: 6:16】
【สภาพอากาศวันนี้: แดดออก】
【ระยะทางรายวัน: 0/50】
【ระยะทางสะสม: 721】
ตอนนี้ยังเช้าเกินไป เมื่อวานพวกเธอนัดกันไว้ว่าจะออกเดินทางตอนสิบโมง ถือว่ายังเหลือเวลาอีกพอสมควร
เวินหลิงครุ่นคิด ระยะทางวันนี้ยังไม่ได้ขับ เธอจึงตัดสินใจขับให้ครบก่อนแล้วค่อยว่ากัน
เธอสตาร์ตเครื่องยนต์ ขับไปบนทางหลวงนานกว่าสองชั่วโมง ระหว่างทางแวะจอดสองครั้ง เก็บของมาได้ส่วนหนึ่ง
พอระยะทางครบ 50 กิโลเมตร เธอก็ดับเครื่องยนต์
เวินหลิงลุกขึ้นเดินเข้าไปในพื้นที่พักผ่อน จัดของในมิติใหม่อีกรอบ
เธอกองเสบียงที่ไม่ค่อยได้ใช้ไว้ตรงมุมช่องเก็บของ พลางก้มมองเวินแมวเหมียวที่ไม่รู้ว่าตื่นตั้งแต่เมื่อไร
“เจ้าก็จะไปด้วยกันใช่ไหม?”
เวินแมวเหมียวเงยหน้ามองเธอ หางแกว่งหนึ่งที
เวินหลิงหัวเราะเบา ๆ แล้วโน้มตัวลงไปขยี้หัวเล็ก ๆ ของมัน
“ได้ พาไปด้วย”
จากนั้นเธอก็นั่งลง เปิดหน้าจอสเตตัสดูข้อมูลส่วนตัว เมื่อวานเธอหลับไปเลย ลืมดูเสียสนิท