หลังจากนั้นเวินหลิงก็ใช้สกิลเก็บทรัพยากรไปพลาง วิ่งระยะทางไปพลาง
พอเวินหลิงเก็บหีบสมบัติไม้ได้ 3 หีบ ระยะทางของเธอก็วิ่งครบ และเวลาก็มาถึงเที่ยง 12 นาฬิกา
เวินหลิงจอดรถ ลุกขึ้นยืดเส้นยืดสาย หางของเธอเหยียดตรงแข็ง
“วิ่งเสร็จแล้ว!”
“โอเย่~”
เวินหลิงเหลือบมองเวลา 12:53 แล้ว
“อืม ตอนนี้กินข้าวได้พอดี”
ตอนนี้เอง เธอก็นึกถึงหนูน้ำแข็งเกราะเปลือกขึ้นมา
เวินหลิงมองไป มันถูกแขวนค้างอยู่ตรงนั้นครึ่งเป็นครึ่งตาย
เวินหลิงเข้าไปดูใกล้ ๆ ร่างของมันยังคงกระเพื่อมขึ้นลง ยังมีชีวิตอยู่
เธอยื่นมือไปปลดมันจากตะขอแขวน วางลงบนโต๊ะ
หนูน้ำแข็งเกราะเปลือกเมื่อแตะพื้นโต๊ะ ร่างก็กระตุกเล็กน้อย แต่ก็หดตัวเป็นก้อนกลมทันที ไม่ขยับอีก
เธอจ้องมันอยู่หลายวินาที หยิบมีดเล่มเล็กจากอินเวนทอรี่ ดึงใบมีดออก
สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ยื่นมือไปกดตัวมันไว้ ลงมือปลิดชีพมันอย่างรวดเร็ว
ไม่ทันได้ดิ้น ตลอดกระบวนการใช้เวลาไม่ถึงสองวินาที
เวินหลิงเอียงหัว แล้วเอ่ยเสียงเบา
“อี๊ อี๊ อี๊~”
“แอบน่ากลัว แหวะชะมัด...”
ในฐานะวัยรุ่นห้าดี เวินหลิงรู้สึกกลัวอะไรพวกเชือดสัตว์อยู่บ้าง
แต่ก็กลัวนั่นแหละ เลือดกระเด็นมาโดนมือเวินหลิง เธอก็ยังแอบรังเกียจ
เธอหันไปล้างมือทันที แล้วนั่งลง
เวินหลิงจ้องซากของหนูน้ำแข็งเกราะเปลือกอยู่หลายวินาที จากนั้นก็ตัดสินใจเปิดแชท ส่งข้อความหนึ่งออกไป
[ปลาหมดแรง]: ถามหน่อย มีใครฝีมือทำอาหารดีมั่งมั้ย? ทางนี้ได้สัตว์ล่าเล็ก ๆ มาตัวนึง ทำไม่เป็น มีใครทำให้ได้บ้างมั้ย? แบ่งเนื้อให้หรือจ่ายเป็นขนนกก็ได้