เสิ่นจือพิงอยู่ข้างกำแพงเตี้ย ๆ ธนูยาวตั้งอยู่ข้างตัว เธอเฝ้าสังเกตบ้านว่างไม่กี่หลังของคนต่างถิ่นซึ่งอยู่ไม่ไกลอย่างเงียบ ๆ
ข้างกันนั้นยังมีหลินเชินอีกคน ชูครีมนั่งยอง ๆ อยู่ข้างเท้าเขา หูตั้งชัน ดวงตาจับจ้องหน้าต่างที่ปิดสนิทฝั่งตรงข้ามไม่วางตา
ทันใดนั้น หน้าต่างบานนั้นก็ถูกคนด้านในแง้มออก เผยให้เห็นใบหน้าสีเทาอมเขียวเพียงครึ่งหนึ่ง
คนคนนั้นมองออกไปนอกหน้าต่างแวบหนึ่ง แล้วรีบปิดหน้าต่างกลับทันที
ชูครีมส่งเสียงครางต่ำ ๆ ในลำคอ ขนหางชี้ฟูขึ้นเล็กน้อย
เสิ่นจือกับหลินเชินสบตากัน ต่างยืนยันข้อสันนิษฐานของตัวเองได้
จากนั้นหลินเชินก็ย่อตัวลง ลูบหัวชูครีมเบา ๆ
“ไม่เป็นไรนะชูครีม แกก็รู้สึกว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากลเหมือนกันใช่ไหม...”
……
เสวียเถาเดินวนอยู่แถวร้านขายของชำทางเหนือของเมือง ไม่กล้าเข้าใกล้เขตตะวันตก
เธอนั่งยอง ๆ ข้างขั้นบันไดหินตรงปากตรอก กอดกระดาษยันต์โจมตีสองแผ่นที่วาดเสร็จแล้วไว้ในอก สายตากวาดมองไปรอบ ๆ อย่างกระวนกระวาย พลางท่องคาถายันต์คุ้มภัยในใจ
ชูครีมวิ่งมาจากทางใต้ของเมือง แล้วนั่งยอง ๆ ลงตรงหน้าเธอ หางปัดข้อเท้าเบา ๆ
เสวียเถาก้มลง ลูบหัวมัน
“ทำไมถึงวิ่งมาถึงนี่ล่ะ? เจ้าของแกอยู่ไหน?”
ชูครีมหันกลับไปมองทางตะวันตกของเมือง ราวกับกำลังบอกว่า “เขาเฝ้าดูทางนั้นอยู่”
เสวียเถามองตามแล้วหดคอเล็กน้อย ก่อนพูดเสียงเบา
“อ๋อ ๆ อยู่ทางนั้นเหรอ? งั้นฉันจะเฝ้าตรงนี้เอง ถ้าพวกนั้นวิ่งมาทางนี้ ฉันจะได้ตะโกนเตือนล่วงหน้า”