เวินหลิงยกน้ำมันร้อนที่วางอยู่ข้าง ๆ ขึ้นมา ตอนนี้น้ำมันร้อนจนเริ่มมีควันลอยขึ้นมาบาง ๆ แล้ว
เธอสูดหายใจลึก มือที่ถือหม้อชะงักลังเลเล็กน้อย
“นี่... ถ้าเทน้ำมันลงไป มันจะกระเด็นไหมนะ?”
เสวียเถาปิดหูอยู่ในภาพ “รีบเทเลย ๆ! พี่หลิง สู้ ๆ!”
เสิ่นจือส่งเสียงให้กำลังใจด้วย “สู้ ๆ ทำเร็วหน่อย ไม่เป็นไรหรอก อย่าลังเล”
เวินหลิงกัดฟัน มือที่ถือหม้อสั่นน้อย ๆ ขณะยื่นไปเหนือชาม โดยเว้นระยะห่างจากปากชามอยู่พอสมควร
เธอหลับตา สะบัดข้อมือ เทน้ำมันร้อนจัดทั้งหม้อลงบนกระเทียมสับและพริกที่โรยอยู่บนเนื้อ
“ซู่——!!!”
เสียงแตกเปรี๊ยะดังสนั่นขึ้นในพริบตา น้ำมันร้อนกระเด็นเป็นหยดเล็ก ๆ ในชาม กระเทียมสับกับพริกแห้งส่งกลิ่นหอมฉุนเข้มข้นเมื่อโดนน้ำมันร้อน
เวินหลิงสะดุ้งจนมือกระตุก หม้อเกือบหลุดมือร่วงลงไป
เธอรีบชักมือกลับ หางด้านหลังชี้ตรงตึงขึ้นมาทันที แม้แต่ขนตรงปลายหางก็ฟูพอง ก่อนจะค้างนิ่งอยู่กลางอากาศไม่ขยับ
เสวียเถากรีดร้องมาจากอีกฟากของวิดีโอ “ว้าว! เสียงดังมาก!”
หลินเชินหัวเราะลั่น “ตกใจใช่ไหมล่ะ? ตอนฉันเทน้ำมันครั้งแรกก็เหมือนเธอนี่แหละ โดนเสียงระเบิดจนถอยหลังไปสามก้าว”
เวินหลิงวางหม้อกลับลงบนเตา จากนั้นก้มมองเนื้อในชามที่ยังส่งเสียงซู่ซ่าไม่หยุด แล้วก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้
เธอยื่นมือไปลูบหางที่แข็งทื่อของตัวเอง ก่อนจะค่อย ๆ ผ่อนคลายลง
“นี่... ถือว่าทำเสร็จแล้วใช่ไหม?”