"ฮิฮิฮิ หัวของเด็กน้อยนุ่มจังเลยนะ~"
ผมของเวินหลิงถูกขยี้จนยุ่งเหยิงเหมือนรังนก เธอเอื้อมมือไปจัดมันโดยไม่รู้ตัว แต่ผลลัพธ์นั้นแทบไม่ดีขึ้นเลย
หางกลับซื่อสัตย์อย่างยิ่ง แกว่งไปมาอย่างมีความสุขด้านหลัง เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ต่อต้านการลูบหัวเมื่อครู่นี้เลย
"อะแฮ่ม"
"อย่าล้อกันเล่นสิ~"
เวินหลิงกระแอมเบา ๆ พยายามกู้ภาพลักษณ์ของตัวเองกลับมาบ้าง
"พี่ฮุยฮุยคะ ข่าวส่วนตัวที่พี่ว่าคือ...?"
ฮุยฮุยวางมือทั้งสองข้างลงบนเคาน์เตอร์ มองเธอด้วยรอยยิ้ม
หูกระตุกเบา ๆ สองครั้ง จากนั้นก็ลดเสียงลง
"เจ้าเด็กน้อย เธอรู้หรือเปล่า — เกมบนทางหลวงที่เธออยู่ตอนนี้ จริง ๆ แล้วมันเป็นแค่ส่วนเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้น?"
เวินหลิงชะงักไปเล็กน้อย การแกว่งหางก็ช้าลงด้วย
"...แล้วยังไงหรือคะ?"
ฮุยฮุยไม่ได้ตอบ เธอหันตัวอย่างช้า ๆ
จากนั้นก็หยิบขวดแก้วเล็ก ๆ ลงมาจากชั้นวางด้านหลังเคาน์เตอร์ ข้างในบรรจุของเหลวสีม่วงอ่อนอยู่
เธอวางขวดลงบนเคาน์เตอร์ ดันมันเบา ๆ เป็นการส่งสัญญาณให้เวินหลิงดู
"เธอรู้ไหมว่านี่คืออะไร?"
เวินหลิงส่ายหัว
"นี่เรียกว่า 'ทรายดาราจักร'"
เสียงของฮุยฮุยยังแผ่วเบา พูดต่อ
"ในหีบสมบัติของเกมทางหลวงเปิดไม่ได้หรอกนะ"
"ต้องรอให้เธอ...อืม รอให้เธอออกจากที่นี่ไปในอนาคต เข้าสู่โลกที่ใหญ่กว่า เธอถึงจะได้เจอของแบบนี้"
เวินหลิงกระพริบตา สายตาจับจ้องไปที่ขวดเล็ก ๆ นั้น
"โลกที่ใหญ่กว่า..."