เวินหลิงชอบบรรยากาศแบบนี้มาก เธออวยพรจากใจให้เขต 8 คึกคักแบบนี้ตลอดไป เมื่อมองดูข้อความที่เด้งผ่านไปเรื่อย ๆ เธอก็ค่อย ๆ เคลิ้มหลับไป
“หลับแล้วเหรอ?”
“อือ หัวมันตึ้บ ๆ หน่อย”
เวินหลิงลุกขึ้น นวดขมับตัวเอง
“โอ้โห ข้านี่หลับไปเกือบ 2 ชั่วโมงเลยนะ!”
“มิน่าล่ะหัวถึงตึ้บ”
เธอเปิดหน้าจอระบบดู เวลาบ่ายสามครึ่งแล้ว
“เอาล่ะ ไปเลย ๆ!”
เธอตบแก้มเบา ๆ ลุกขึ้นมุ่งหน้าไปห้องคนขับ
รถบ้านสตาร์ทเครื่อง เสียงเครื่องยนต์ครางต่ำดังขึ้นอีกครั้งบนเส้นทาง
เวินหลิงจับพวงมาลัย ดวงตามองตรงไปข้างหน้า ขับเคลื่อนไปอย่างสบาย ๆ
“อื้มม~ลัลลา~”
เธอฮัมเพลงไปด้วย ขับรถไปเรื่อย ๆ หางไหวไปมาอยู่ข้างหลัง
เมื่อเช้าก็วิ่งครบระยะทางแล้ว เวินหลิงจึงไม่รีบร้อนต้องเร่งไปข้างหน้า
เวลาผ่านไปทีละนิด เพียงพริบตาก็มาถึงหกโมงเย็น
[ระยะทางรายวัน: 43/20]
[ระยะทางสะสม: 93]
ตอนนี้เอง เวินหลิงเห็นราง ๆ ว่าข้างถนนไกลออกไปมีสิ่งก่อสร้างแห่งหนึ่ง
“อืม? นั่นอะไรนะ”
“สถานีเติมเสบียง?”
เธอคำนวณระยะทางตัวเอง ดูจะใกล้เคียงแล้ว
ระบบบอกว่าทุก 100 กิโลเมตร สถานีเติมเสบียงจะเกิด แต่ก็ต้องลุ้นดวงด้วย
เวินหลิงจอดรถ คิดอยู่ครู่เดียว แล้วเปิดแชทส่งข้อความไปหนึ่ง
[ปลาหมดแรง]: มีใครเจอสถานีเติมเสบียงบ้างมั้ย?