【ข้าวต้มเปล่าหนึ่งชาม】：เอ๊ะ พวกเธอเคยคิดกันไหม
【ข้าวต้มเปล่าหนึ่งชาม】：อาชีพนั้นชื่อ【เทียนเหยี่ยนเสินฉี่】หรือว่าจะเกี่ยวข้องกับวิถีแห่งสวรรค์อะไรทำนองนั้นนะ ฟังดูพิสดารชอบกล
เวินหลิงมองข้อความในช่องแชท แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย
เธอไม่เคยคิดไปถึงเรื่อง “วิถีแห่งสวรรค์” จริง ๆ แค่รู้สึกว่าชื่อนี้ฟังดูทรงพลังมาก
แต่พอ【ข้าวต้มเปล่าหนึ่งชาม】พูดขึ้นมา เธอก็เริ่มอดสงสัยไม่ได้
【โฟร์ลีฟโคลเวอร์】：วิถีแห่งสวรรค์เหรอ? นั่นไม่ใช่สิ่งที่อยู่สูงเกินเอื้อมหรือไง
【เอเอเอ ผู้ค้าส่งวัสดุก่อสร้าง】：อาชีพระดับเทพก็ต้องอยู่สูงส่งเหนือใครอยู่แล้วสิ ไม่งั้นจะเรียกว่าระดับเทพได้ยังไง
【ฟังสายลมใต้จันทร์】：พวกเธอว่าโบราณสถานนั่นจะเป็นสิ่งก่อสร้างเก่าแก่ที่เห็นแวบเดียวก็รู้เลยหรือเปล่า
【อ้าบา อ้าบา】：ขอแค่ข้างในมีของดี จะเก่าแก่หรือไม่ก็ช่างมัน
【ปลาที่เคาะแป้นพิมพ์】：นั่นมันโบราณสถานของอาชีพระดับเทพเลยนะ อย่างน้อยก็ต้องเป็นดันเจี้ยนใหญ่หรือเปล่า
【มันฝรั่งบด】：ประเด็นคือ มีกุญแจอย่างเดียวก็ไม่มีประโยชน์นี่นา
【โฟร์ลีฟโคลเวอร์】：ในเมื่อแผ่นหนังแกะเป็นกุญแจ อย่างน้อยก็น่าจะชี้ทางให้เจ้าของเองสิ กุญแจที่ไหนไม่มีประตูบ้างล่ะ
【เอเอเอ ผู้ค้าส่งวัสดุก่อสร้าง】：ระบบนี่ก็เหมือนกัน ให้ของก็ให้มาแล้ว แต่พอให้เสร็จก็ไม่สนใจอะไรอีกเลย
เวินหลิงมองทุกคนในช่องแชทถกเถียงกันไปคนละประโยคสองประโยค ก่อนยื่นมือไปลูบหัวเวินแมวเหมียว