[คนรักผักชี]: เห็นแล้ว! แต่ดูเหมือนไม่ใช่ดันเจี้ยนที่พวกเธอผ่านเมื่อกี้นะ?
[อ้าบา อ้าบา]: ใช่ ดันเจี้ยนนั้นชื่อ【เจ้าทดลอง】 ไม่ใช่【รังน้ำแข็งห้วงเหว】
[ฉันคือปลาเค็มตัวหนึ่ง]: พูดถึงเรื่องนี้ ไม่รู้ว่าระบบเป็นอะไร ถึงเปิดให้ทุกคนเข้าไปได้ ทั้งที่เข้าได้แค่ครั้งเดียวก็เถอะ
[คนรักผักชี]: ทำไมล่ะ มีประโยชน์แล้วจะไม่เอาเหรอ? แต่ฉันเห็นคำอธิบายดันเจี้ยนบอกว่าต้องสู้กับมอนสเตอร์นี่นา ตั้ง 10 ตัวเลยนะ!!!
[คุกกี้อารมณ์ร้าย]: สิบตัว? ใครจะสู้ไหวกันล่ะ……
[โฟร์ลีฟโคลเวอร์]: งั้นฉันยังไม่เข้าไปก่อนดีกว่า……ไม่อย่างนั้นก็เสียโอกาสไปเปล่า ๆ เก็บไว้รอให้แข็งแกร่งกว่านี้แล้วค่อยเข้าไปยังดีกว่า
[ความทรงจำเจ็ดวิ]: ระบบแนะนำเลเวลไว้ว่า ขั้นสองขึ้นไป คนที่ยังไม่ถึงขั้นสองอย่าฝืนเข้าไป
[หวังเฒ่าข้างบ้าน]: แล้วมีใครเข้าไปแล้วบ้างไหม? ออกมาเล่าหน่อยว่ายากแค่ไหน?
[อ้าบา อ้าบา]: ดูเหมือนยังไม่มีใครเข้าไปนะ ตอนนี้ที่เห็นมีแต่คนบอกว่า “กำลังเตรียมตัว”
[ข้าวต้มเปล่าหนึ่งชาม]: ฉันวางแผนว่าจะสะสมวัสดุอีกสองวันแล้วค่อยเข้าไป ตอนนี้ยังแข็งแกร่งไม่พอ
[แมวเหาะได้]: จริง ดันเจี้ยนยิ่งยาก รางวัลก็ยิ่งสูง แต่ต้องมั่นใจว่าจะไหวก่อนค่อยเข้าไป ไม่อย่างนั้นก็เสียโอกาสที่มีแค่ครั้งเดียวเปล่า ๆ
เวินหลิงอ่านข้อความเหล่านี้จนจบ พอเข้าใจคร่าว ๆ ว่าดันเจี้ยนใหม่เป็นอย่างไรแล้วก็ปิดหน้าต่างระบบ
เธอพิงพนักเก้าอี้ หางขดอยู่ข้างที่นั่ง นิ้วเคาะที่วางแขนสองครั้ง