หลังจากกินมื้อเย็นเสร็จ เวินหลิงก็ล้างตัวแล้วเข้านอน
ตอนที่เธอกำลังสะลึมสะลือใกล้จะหลับ ก็เหลือบมองเวินแมวเหมียวในอ้อมแขน
เวินแมวเหมียวหลับไปแล้ว แต่ยังคงกอดหินวิญญาณแน่นไม่ยอมปล่อย
ร่างเล็กขยับขึ้นลงเบา ๆ พร้อมเสียงกรนแผ่ว ๆ ที่ดังออกมา
เวินหลิงยิ้ม แล้วจมดิ่งสู่ห้วงนิทราอย่างสมบูรณ์...
เช้าวันรุ่งขึ้น ตอนเวินหลิงตื่นขึ้นมา เวินแมวเหมียวก็ตื่นแล้ว
ตอนนี้มันกำลังนั่งยองอยู่ข้างหมอน เลียอุ้งเท้าอย่างกระปรี้กระเปร่า
หางชูสูงลิ่ว ดูมีชีวิตชีวาเป็นพิเศษ
เวินหลิงยื่นมือไปลูบมัน รู้สึกว่าเวินแมวเหมียวดูไม่เหมือนเดิม แต่ก็บอกไม่ถูกว่าตรงไหนที่แปลกไป
เธอครุ่นคิด แล้วเปิดหน้าต่างสถานะ ลองใช้ระบบสแกนดูด้วยความคิดที่ว่าไหน ๆ ก็ลองดูสักหน่อย
“โอ้!”
【เวินแมวเหมียว】
【สายพันธุ์: ???】
【ระดับ: เลเวล 1】
【ทักษะที่ 1 · พรสวรรค์เข้ากับปราณวิญญาณ】
【เอฟเฟกต์: เมื่อเกาะอยู่บนเขามังกร จะช่วยให้การไหลเวียนของปราณวิญญาณคงที่ ลดการใช้ปราณวิญญาณลงประมาณ 3%】
【หมายเหตุ: ไม่มีข้อมูลสายพันธุ์นี้ รอสังเกตเพิ่มเติม】
“สแกนออกมาได้แล้วแฮะ ถึงจะไม่รู้ว่าเป็นสายพันธุ์อะไรก็เถอะ เอาเถอะ~”
เวินหลิงจ้องหน้าต่างสถานะตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนก้มลงมองเวินแมวเหมียวที่กำลังนั่งยองเลียอุ้งเท้าอยู่ข้างเท้า
มันเหมือนจะรู้สึกถึงสายตาของเธอ จึงเงยหน้าขึ้นส่งเสียง “อึ๊ง” สั้น ๆ
จากนั้นก็ก้มหน้าเลียอุ้งเท้าต่อ หางปัดข้อเท้าของเธอเบา ๆ หนึ่งครั้ง
เวินหลิงละสายตา ปิดหน้าต่างสถานะ แล้วก้มลงอุ้มมันขึ้นมาวางบนไหล่