เวินหลิงคิดถึงของที่หรงหรงเคยพูดถึงก่อนหน้านี้ แล้วซื้อผ้าพันคอหนาสองเส้น เจลอุ่นมือสามอัน กับชาร้อนขิงกับพุทราที่ชงสดใหม่หนึ่งกา
นอกจากนี้ หรงหรงยังแถมขนมปังแผ่นอบน้ำผึ้งให้เธออีกหนึ่งห่อ
“ของแถมสำหรับลูกค้าใหม่”
เวินหลิงรับขนมปังแผ่นมาอย่างดีใจ พลางขอบคุณ
“โอเคเลย ขอบคุณพี่หรงหรงค่าาา~”
“อ้อ พี่หรงหรงคะ เพื่อนหนูฝากบอกอะไรมาด้วย”
จู่ ๆ เวินหลิงก็นึกถึง[ขำตายแล้ว] เลยถามขึ้นตามที่สัญญาไว้
“หืม?”
“อะไรเหรอ?”
“เขาบอกว่าเขาเป็นคนขี่มอเตอร์ไซค์สามล้อ พูดมาก เคยมาที่นี่ก่อนหน้านี้”
“เขาให้หนูถามพี่ว่า ‘ศิลาอุ่น’ จะวางขายเมื่อไหร่”
หูแมวของหรงหรงกระตุกสองที หางสะบัดไปมา
“โอ้~”
“เรื่องนั้นเอง”
เธอลากเสียงยาว น้ำเสียงเจือความหมายว่า “ที่แท้ก็เป็นเขานี่เอง”
“ฉันยังพอจำได้บ้าง เป็นเด็กหนุ่มที่มาเมื่อเช้านี้ใช่ไหม”
“เขานี่พูดมากจริง ๆ นะ คราวก่อนนั่งอยู่ที่นี่เกือบทั้งวัน”
“แถมยังถามนั่นถามนี่ไม่หยุด ฉันเกือบนึกว่าระบบส่งมาทดสอบฉันซะอีก”
พูดจบ หรงหรงก็กลอกตาแบบไม่ค่อยสุภาพนัก
เวินหลิงเห็นดังนั้นก็หัวเราะ
“ฮ่า ๆ ๆ ดูท่าพี่หรงหรงจะฝังใจจนเกือบเป็นแผลใจแล้วสิ”
“ว่าแต่ ที่เขาพูดมากอาจเป็นเพราะจะใช้เอฟเฟกต์ของพรสวรรค์ก็ได้นะ”
“น่าจะใช่น่ะแหละ แล้วพรสวรรค์นั่นของเขาน่ะ~”