หลังจากเวินหลิงจัดการอารมณ์ตัวเองเรียบร้อยแล้ว ก็ขับรถต่อไปอีกช่วงหนึ่ง
ท้องฟ้ายิ่งมืดลงเรื่อย ๆ ลมก็ยิ่งแรงขึ้น มองไม่เห็นที่หลบลมดี ๆ ตามข้างทางอีกแล้ว
เธอมองเทอร์โมมิเตอร์ ในรถลดลงมาถึง -1°C ข้างนอกแสดง -8°C
รถบ้านมีฮีตเตอร์เป่าลมร้อน เร่งจนสุดแล้ว
แต่ลมที่ออกมากลับไม่มีไอร้อนเหมือนก่อนแล้ว เหลือเพียงไออุ่นจาง ๆ แค่พอไม่ให้คนสั่นสะท้าน
“เฮ้ย อากาศนี่มันอะไรกันเนี่ย!”
เธอขับต่อไปอีกประมาณสามสี่กิโลเมตร จอดรถในที่ที่ค่อนข้างราบข้างทาง ดับเครื่อง
เวินแมวเหมียวกระโดดลงจากบนหัวเธอ มาหมอบบนเบาะคนนั่งข้าง
ดวงตากลมเล็ก ๆ จ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง หูหมุนไปมา ราวกับฟังเสียงลม
เวินหลิงนั่งบนที่นั่งคนขับ ไม่ได้ลุกกลับไปพื้นที่พักผ่อนทันที
เธอลูบเวินแมวเหมียว แล้วเปิดแผงควบคุมขึ้นดู
ตอนนี้ นาฬิกานับถอยหลังกลายเป็นสีแดงฉูดฉาดกว่าเดิม
“นับถอยหลัง: 3 ชั่วโมง”
เธอจ้องข้อความนั้นสองวินาที แล้วปัดแผงควบคุมทิ้ง
แล้วเธอก็มองเทอร์โมมิเตอร์อีกครั้ง ในรถ 0°C ข้างนอก -9°C
เธอเอนหลังพิงพนัก มองออกนอกหน้าต่าง
เธอเห็นเกล็ดน้ำแข็งบนกระจกรถละลายไปบางส่วนจากไอร้อนในรถที่เป่าอยู่
แต่เกล็ดน้ำแข็งตรงขอบยังคงแผ่กว้าง เหมือนใยแมงมุมสีขาวที่กำลังค่อย ๆ ปิดล้อม
แสงสีส้มอมแดงระลอกสุดท้ายบนขอบฟ้ากำลังเลือนหาย หญ้าแห้งสองข้างทางถูกลมพัดราบไปกับพื้น เส้นขอบฟ้าสีเทาขาวค่อย ๆ ถูกสนธยากลืนกิน