เวินหลิงสะดุ้งตื่นเพราะความหนาว
พูดให้ถูกคือ หลังจากที่เธอพลิกตัวไปมาแล้วปลายจมูกก็ไปชนเข้ากับกระจกรถหน้าต่าง
สัมผัสเย็นเฉียบทำเอาทั้งร่างสะดุ้งเฮือก ความง่วงหายวับไปกว่าครึ่ง
“อือ...”
เธอห่อไหล่แล้วมุดเข้าไปในผ้าห่มอีกหน่อย พันผ้าห่มแน่นขึ้น เหลือตาไว้ข้างหนึ่งมองออกไปข้างนอก
ด้านในกระจกรถมีน้ำค้างแข็งบาง ๆ เกาะเป็นชั้น ขอบ ๆ กระจายตัวออกมาเป็นริ้วเล็ก ๆ
ด้านนอกถนนมืดครึ้ม ท้องฟ้ายังไม่สว่างเต็มที่ ไอเย็นแทรกซึมเข้ามาทางรอยต่อของกระจกรถ
“ว้าว ทำไมกลายเป็นน้ำค้างแข็งไปแล้วล่ะ!”
“เมื่อคืนวานฉันรู้สึกว่าอากาศเย็นลงก็ไม่คิดว่าจะไม่ใช่แค่คิดไปเองสินะ”
เวินหลิงอู้อยู่ในผ้าห่มอีกครึ่งนาที จากนั้นก็อย่างไม่เต็มใจนัก เรียกแผงควบคุมออกมา
[วันที่ห้า]
[เวลาปัจจุบัน: 06:47]
[สภาพอากาศวันนี้: แจ่มใส]
[ระยะทางรายวัน: 0/20 กิโลเมตร]
[ระยะทางสะสม: 196 กิโลเมตร]
เวินหลิงรู้สึกแปลก ๆ ระบบไม่ได้มีคำใบ้เพิ่มเติมอะไรเลย
ขนาดสภาพอากาศก็ยังเป็นแจ่มใส แต่สี่วันก่อนหน้านี้กระจกรถไม่เคยมีน้ำค้างแข็งเกาะเลย
เวินหลิงจ้องมองชั้นน้ำค้างแข็งนั้นอยู่สองวิ หางใต้ผ้าห่มเกร็งขึ้นเบา ๆ แล้วค่อย ๆ คลายลง
“ช่างเถอะ ปล่อยไปตามธรรมชาติแล้วกัน”
เธอปัดแผงควบคุมทิ้ง พันผ้าห่มแล้วลุกขึ้นนั่ง
กรงของเวินแมวเหมียววางอยู่อย่างปลอดภัยตรงมุม เบาะผ้าด้านในพองฟูเป็นก้อนน้อย ๆ
กระรอกน้อยหดตัวอยู่ข้างใน โผล่มาแค่หัว มันจ้องมองเธอผ่านกรงด้วยดวงตากลมแป๋วสองดวง