เธอพักครู่หนึ่ง จากนั้นลุกขึ้นเตรียมอาหารกลางวันให้ตัวเองกับเวินแมวเหมียว
"อืม..."
"ตอนเที่ยงก็ยังคงกินข้าวกล่องสำเร็จรูปเหมือนเดิมละกัน แล้วก็หาผลไม้เพิ่มให้เวินแมวเหมียวหน่อย"
"ว่าแต่ เวินแมวเหมียว! เธอกินข้าวคนได้ไหม?"
เวินหลิงกำลังหยิบอาหาร จู่ ๆ ก็นึกอะไรได้ เอี้ยวตัวไปมองเวินแมวเหมียว
เวินแมวเหมียวสะดุ้งกับเสียงดังของเวินหลิง ร้อง "จี๊" ไปหลายที
พอตั้งสติได้สักพัก ก็ค่อย ๆ พยักหน้า
"หืม? ได้เหรอ!"
เวินหลิงเห็นเจ้ากระรอกน้อยพยักหน้าก็โล่งใจขึ้นมาทันที
"ดีเลยดีเลย ฉันยังกลัวว่าเธอจะกินแต่ถั่วแล้วไม่อิ่มซะอีกนะ~"
"อีกอย่าง ถั่วในเทรดดิงเฮาส์ก็แพงแล้วก็น้อยอีก เฮ้อ..."
พูดจบ เวินหลิงก็เทข้าวที่เตรียมไว้ในมือออกมา แบ่งให้เวินแมวเหมียวนิดหน่อย
ตอนนี้เวินแมวเหมียวคงได้กลิ่นข้าว เจ้าตัวเล็กขนฟูเลยยื่นหัวออกมาจากผ้าห่มครึ่งนึง
ดวงตากลมโตสีดำจ้องมองเวินหลิงที่กำลังเติมข้าวคนใส่ชามอาหารของมัน จมูกขยับฟุดฟิดเล็กน้อย
เวินแมวเหมียวลองหยิบข้าวขึ้นมาเคี้ยวดู หลังจากเคี้ยวแล้วมันก็นิ่งไป ราวกับกำลังชิมรสชาติ
จากนั้นก็รีบกวาดข้าวและกับข้าวที่เหลือในชามเข้าปากจนหมด แก้มป่องตุ่ยเหมือนหนูแฮมสเตอร์ขนฟู
พอเคี้ยวและกลืนลงไปแล้ว มันก็เงยหน้าขึ้นมองเวินหลิง ดวงตากลมเป็นประกาย หางกระดิกเล็กน้อย
เวินหลิงมองดูท่าทางของมันแล้วยิ้มมุมปาก จากนั้นจัดการกวาดข้าวที่เหลือในกล่องของตัวเองจนหมด