นิทราราตรีผ่านพ้น
เช้าวันรุ่งขึ้น เธอตื่นขึ้นอย่างสะลึมสะลือ ภาพที่เห็นคือเพดานสีเทาอ่อนของรถบ้าน
เธอกะพริบตาปริบ ๆ หางของเธอตอบสนองก่อนตัวเสียอีก
หางเลื้อยออกมาจากเสื้อผ้าอย่างช้า ๆ ปลายหางม้วนงอเล็กน้อย ราวกับกำลังยืดแข้งยืดขา
“อืม……”
เวินหลิงพลิกตัวกลับด้าน เปิดแผงควบคุมดูเวลา
[วันที่ 3]
[เวลาปัจจุบัน: 07:03]
[สภาพอากาศวันนี้: แจ่มใส]
[ระยะทางกิโลเมตรประจำวัน: 0/20]
[ระยะทางกิโลเมตรสะสม: 117]
“เจ็ดโมงแล้ว……”
เธอหาวหวอด ๆ ขยี้ตา แล้วนอนแผ่หราอยู่บนเตียง หางแกว่งไปมา
“อืม……”
“ขอนอนต่ออีกห้านาที…… แค่ห้านาที……”
เธอหลับตาลง มุมปากยกยิ้มขึ้นอย่างไม่รู้ตัว
วันนี้ไม่มีเรื่องด่วนอะไร ระยะทางที่ต้องวิ่งก็แค่ 20 กิโลเมตร
วัสดุทะลวงขีดจำกัดส่วนตัวก็สะสมจนพอแล้ว พร้อมจะลองทะลวงขีดจำกัดเมื่อไหร่ก็ได้
“ยังมีเวลา……”
เวินหลิงพลิกตัวไปพลิกมาบนเตียงอยู่อีกเจ็ดแปดนาที สุดท้ายก็ลุกขึ้นนั่งอย่างอ้อยอิ่ง
ผมเผ้าชี้ฟูยุ่งเหยิง หางไหวติงอยู่ด้านหลัง
เธอขยี้ตา หาวอีกครั้ง
“ได้ ๆ ลุกแล้ว ๆ”
เธอตบแก้มตัวเองเบา ๆ ลุกจากเตียง พับเสื้อผ้าแล้ววางไว้หัวเตียงตามเคย
การล้างหน้าทำความสะอาดเช้านี้เร็วกว่าที่คิดไว้มาก
ชุดทำความสะอาดที่ซื้อเมื่อวาน แกะชุดหนึ่งวางไว้ข้างอ่างล้างมือในรถบ้านแล้ว มีทั้งยาสีฟัน แปรงสีฟัน ผ้าเช็ดหน้าเล็กครบครัน
ตอนที่เวินหลิงแปรงฟันหน้ากระจกบานเล็กนั้น เธอสังเกตเห็นตัวเองในกระจก