เวินหลิงมองเสี่ยวเถาร้องไห้ส่งข้อความ «แบร่ ๆ» จบ แล้วกำลังจะพิมพ์ตอบ
จู่ ๆ เวินแมวเหมียวก็กระโดดออกจากอ้อมแขนของเธอ ใช้อุ้งเท้าเล็ก ๆ ตบแผงหน้าจอเข้าอย่างจัง
หน้าต่างแชทที่สว่างอยู่สั่นไหวไปสามครั้งเพราะอุ้งเท้าของมัน หน้าจอพลันรวนไปหมด
เวินหลิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนก้มมองกระรอกน้อยที่จู่ ๆ ก็อาละวาด แล้วยื่นมือไปอุ้มมันขึ้นมา
«คิดก่อกบฏหรือไง?»
«แต่เธอแตะโดนด้วยเหรอเนี่ย ฉันนึกว่าแตะไม่ได้นะ»
เวินแมวเหมียวถูกยกขึ้นกลางอากาศ ขาสั้นทั้งสี่ข้างตะกุยไปมาไม่หยุด แต่ก็ยังไม่ลืมส่งเสียง «จี๊ด» ใส่แผงหน้าจอ
ราวกับกำลังบอกเวินหลิงว่า «เลิกแชทได้แล้ว รีบมาดูฉันสิ»
เวินหลิงมองท่าทางเหมือนโจรของมัน แล้วก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ เธอวางมันลงบนตัก พลางบีบอุ้งเท้านุ่ม ๆ ของมันเล่น
ครู่ต่อมา เธอเงยหน้ามองแผงหน้าจออีกครั้ง ในกลุ่มแชทวุ่นวายกันไปหมดแล้ว
【ขำตายแล้ว】：ฉันอุตส่าห์ทำกับข้าวให้พวกเธอทุกวัน! ไอ้สามตัวไร้หัวใจนี่กลับมารังแกฉันแบบนี้เนี่ยนะ!
【เสี่ยวเถาร้องไห้】：แบร่ ๆ จะทำไมล่ะ คราวหน้าทำกับข้าวใส่เนื้อเพิ่มหน่อยนะ ฉันอยากกินหมูพะโล้!
【ขำตายแล้ว】：ฉันเองยังไม่กล้ากินเนื้อเลย แต่เธอนี่สิ สั่งอาหารทุกวัน!
【ปลานอนราบ】：แล้วฉันล่ะ? เพิ่มไข่ฟองหนึ่งคงได้ใช่ไหม?
【ขำตายแล้ว】：เธอก็เหมือนกัน! เป็นตัวไร้หัวใจอีกตัว!
เวินหลิงมองหลินเชินโวยวายในกลุ่มแชท หางของเธอกวาดไปมาบนผ้าปูที่นอนอย่างสนุกสนาน
【ปลานอนราบ】：เอาละ ๆ ดูทำหน้าเข้า เก็บเนื้อไว้ให้เธอก็ได้ ฉันเอาแค่ไข่