เวินหลิงยิ้ม แล้วคีบเนื้อชิ้นหนึ่งใส่ปากตัวเองด้วย
เธอเคี้ยวอยู่สองสามคำ ก่อนจะหรี่ตาลงอย่างพึงพอใจ
“เคี้ยว... ว่าแต่ฝีมือของหลิน...หลิน...เซินนี่พัฒนาขึ้นเรื่อย ๆ เลยนะ!”
เธอกินไปพลาง กดเปิดช่องแชทสาธารณะของโซน 8 ไปพลาง
【โฟร์ลีฟโคลเวอร์】: พวกเธอได้ยินกันหรือยัง? เหมือนเทพหลิงจะเข้าไปในซากโบราณระดับเทพอะไรนั่นจริง ๆ ด้วยนะ?
【เอเอเอ ผู้ค้าส่งวัสดุก่อสร้าง】: ได้ยินแล้ว คอมเมนต์ลือกันให้แซ่ดเลย
【อ้าบา อ้าบา】: เธอเก่งมากจริง ๆ ฉันเชื่ออยู่แล้วว่าเทพหลิงทำได้!
【ข้าวต้มเปล่าหนึ่งชาม】: นั่นมันอาชีพขั้นเทพเลยนะ คนละระดับกับพวกเราเลย
【มันฝรั่งบด】: อิจฉาไปก็เท่านั้น ตอนนี้บางคนยังไม่มีแม้แต่อาชีพพื้นฐานที่คอมเมนต์พูดถึงเลย
เวินหลิงมองบทสนทนาในช่องแชท เคี้ยวข้าวในปากไปพลาง แอบส่องเป็นกิจวัตร...
พอกลืนข้าวคำสุดท้ายลงไป เวินหลิงก็หยิบชามซุปข้างตัวขึ้นมาดื่มหนึ่งอึก ก่อนจะหันไปมองนอกหน้าต่าง
หลังดื่มซุปเสร็จ เธอก็ลูบหัวเวินแมวเหมียวอย่างเคย
เวินแมวเหมียวกินซี่โครงหมดแล้ว ตอนนี้กำลังเลียอุ้งเท้า สีหน้าพึงพอใจสุด ๆ
เมื่อกินอิ่มดื่มเต็มที่ เวินหลิงก็หาวออกมา
เธอล้มตัวกลับลงบนเตียง แล้วกวาดหางไปมาบนผ้าปูที่นอน
เวินหลิงหรี่ตามองถนนที่ทอดยาวตรงออกไปนอกหน้าต่าง พลางคำนวณระยะทางของวันนี้ในใจ
หลังพักไปได้ครู่หนึ่ง ระบบนำทางอัตโนมัติก็แจ้งเตือนขึ้นมาทันทีว่าเบื้องหน้ามีปฏิกิริยาพลังงานสีน้ำเงิน
เวินหลิงลุกพรวดขึ้นนั่ง แล้วมองออกไปนอกหน้าต่างรถ เห็นสัตว์เกราะหินเกราะน้ำเงินตัวหนึ่งหมอบอยู่กลางถนน